به گزارش خبرنگار مهر، مجید کافی شامگاه چهارشنبه در نشست‌ «عبور از بن‌بست» با محوریت بند هفتم بیانیه گام دوم انقلاب اسلامی با بیان اینکه پرداختن به مفاهیم کلی و انتزاعی بیشتر در فضای دانشگاهی کاربرد دارد، اظهار کرد: در میدان عمل باید به مؤلفه‌های عینی سبک زندگی همچون معیشت، پوشش، تفریح، اوقات فراغت و سایر شاخص‌های ملموس توجه شود.

عضو هیئت علمی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه با اشاره به تعدد تعاریف از فرهنگ افزود: وقتی صدها تعریف از فرهنگ ارائه می‌شود اما مشخص نیست هر دستگاه فرهنگی کدام تعریف را مبنا قرار داده است، امکان تحقق هدف مشترک از بین می‌رود.

وی گفت: لازم است معنای مورد نظر از فرهنگ به‌صورت شفاف تبیین و مسئولیت هر نهاد در قبال آن تعیین شود.

وی افزود: باید مؤلفه‌های سبک زندگی به‌صورت دقیق احصا و سپس میان دستگاه‌های مختلف تقسیم کار شود و هر نهاد باید اعلام کند کدام بخش از این مؤلفه‌ها را بر عهده دارد و بر همان حوزه تمرکز کند و بدون این تقسیم وظایف روشن، فعالیت‌ها پراکنده و کم‌اثر خواهد بود.

کافی با اشاره به تجربه فعالیت سازمان‌های مردم‌نهاد در حوزه سبک زندگی تصریح کرد: بسیاری از تشکل‌های مردمی با انگیزه بالا وارد میدان شده‌اند، اما به دلیل فقدان آموزش‌های لازم در زمینه تدوین راهبرد و برنامه عملیاتی، فعالیت آن‌ها از انسجام کافی برخوردار نیست و آموزش مهارت‌های راهبردی و برنامه‌ریزی برای این مجموعه‌ها یک ضرورت جدی است.

وی افزود: حتی اگر برای هر دستگاه راهبردها و راهکارهای مناسبی در حوزه سبک زندگی تدوین شود، بدون اراده اجرایی تحقق نخواهد یافت. در دانشگاه‌ها بهترین آیین‌نامه‌ها و اسناد وجود دارد اما به دلیل نبود عزم جدی برای اجرا، نتایج ملموسی مشاهده نمی‌شود. مسئله اصلی کمبود سند نیست بلکه ضعف در اراده تحقق است.

عضو هیئت علمی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه با تأکید بر تنوع فرهنگی در کشور بیان کرد: نمی‌توان یک الگوی واحد و یکسان از سبک زندگی را برای همه اقوام، مناطق و گروه‌های اجتماعی تجویز کرد. ایران دارای تکثر زبانی، قومی و فرهنگی است و باید از سبک‌های زندگی سخن گفت نه یک سبک واحد و فراگیر.

وی گفت: تبدیل یک الگوی آرمانی به نسخه‌ای یکدست برای همه جامعه، عملاً به نتیجه نخواهد رسید. باید چارچوب‌های کلان مشخص شود اما در عین حال به اقتضائات محلی و فرهنگی نیز توجه شود.

کافی با اشاره به ضرورت ایجاد پیوست اراده جمعی در کنار پیوست فرهنگی اظهار کرد: حتی بهترین سناریوها و برنامه‌ها بدون خواست عمومی اجرا نمی‌شوند. اراده جمعی با آموزش، شفافیت، صداقت و تکرار شکل می‌گیرد و در صورت فقدان اعتماد عمومی، برنامه‌های فرهنگی با چالش مواجه خواهد شد.

وی همچنین سبک زندگی را موضوعی چندرشته‌ای دانست و افزود: این حوزه به علوم مختلف از جمله جامعه‌شناسی، روان‌شناسی، بهداشت، فرهنگ‌پژوهی و سایر رشته‌ها مرتبط است. اما چندرشته‌ای بودن به معنای پراکندگی نیست؛ بلکه نیازمند چارچوبی منسجم است تا میان دیدگاه‌های مختلف هماهنگی ایجاد شود.

عضو هیئت علمی پژوهشگاه حوزه و دانشگاه با انتقاد از رویکردهای جناحی در مباحث فرهنگی تصریح کرد: برخی مفاهیم به‌جای آنکه در چارچوب علمی بررسی شوند، گرفتار نگاه‌های سیاسی می‌شوند و همین امر مانع تداوم کار تخصصی است. کار فرهنگی نیازمند ثبات، رویکرد علمی و پرهیز از موج‌سواری‌های مقطعی است.

وی خاطرنشان کرد: برای تحقق تحول در سبک‌های زندگی، باید از مباحث انتزاعی فاصله گرفت، مؤلفه‌ها را شفاف کرد، تقسیم کار ملی انجام داد و اراده اجرایی را تقویت کرد و بدون این الزامات، اسناد و برنامه‌ها به مرحله اثرگذاری نخواهند رسید.