به گزارش سلامت نیوز به نقل از edition، دل‌شکستگی فقط یک تجربه احساسی نیست؛ می‌تواند واقعاً درد جسمی ایجاد کند. پژوهش‌ها نشان می‌دهد بیش از ۸۰ درصد افراد در طول زندگی خود شکست عاطفی را تجربه می‌کنند؛ چه در روابط عاشقانه، چه در دوستی‌هایی که از بین می‌روند و چه در سوگ از دست دادن عزیزان.این درد تنها روحی نیست. بسیاری آن را به صورت فشار روی قفسه سینه، گره در معده، تنگی نفس یا اختلال خواب تجربه می‌کنند.

به گفته متخصصان علوم اعصاب و روان‌پزشکی، وقتی از کسی می‌پرسید دردناک‌ترین تجربه زندگی‌اش چه بوده، اغلب از فقدان یا جدایی از کسی که دوست داشته سخن می‌گوید، نه از تصادف یا جراحی.

با این حال، دل‌شکستگی قرار نیست برای همیشه باقی بماند. مشکل اینجاست که بسیاری از افراد در این دوران خود را منزوی می‌کنند، در حالی که برعکس، ارتباط دوباره با دیگران روند بهبود را سرعت می‌بخشد.

حضور دوستان و خانواده باعث ترشح اندورفین در مغز می‌شود؛ موادی شیمیایی که به عنوان مسکن‌های طبیعی و تقویت‌کننده خلق‌وخو عمل می‌کنند. بنابراین اگر دوستی دل‌شکسته دارید، او را تنها نگذارید، حتی اگر در ابتدا تمایلی به ارتباط نشان ندهد.

در ادامه، پنج واقعیت علمی درباره آنچه در بدن هنگام دل‌شکستگی رخ می‌دهد آورده شده است:

۱) عشق درد دارد و این طبیعی است

عشق معمولاً زیباست، اما تقریباً همیشه در مقطعی دردناک می‌شود. این درد مانند «چسبی عاطفی» عمل می‌کند که ما را به حفظ پیوندهای مهم انسانی تشویق می‌کند. به بیان ساده، توانایی عشق ورزیدن بهایی دارد و آن درد جدایی است.

۲) مغز، دل‌شکستگی را مانند آسیب جسمی تجربه می‌کند

همان بخش‌هایی از مغز که هنگام درد جسمی فعال می‌شوند، در زمان طرد شدن، تنهایی یا جدایی عاطفی نیز فعال می‌شوند. به همین دلیل احساس فشار در سینه یا درد واقعی کاملاً قابل توضیح است.

در موارد نادر، استرس شدید ناشی از شکست عاطفی می‌تواند منجر به «سندروم قلب شکسته» شود؛ وضعیتی موقتی که علائمی شبیه سکته قلبی دارد.

۳) مغز برای جدایی یک سیستم هشدار دارد

مغز انسان به‌گونه‌ای تکامل یافته که جدایی از افراد مهم زندگی را تهدید تلقی کند. این سیستم باعث بروز احساساتی مثل غم، اضطراب یا حتی افسردگی می‌شود تا فرد را به ترمیم رابطه یا یافتن پیوندهای جدید سوق دهد.

همچنین نوع دلبستگی ما در کودکی می‌تواند تعیین کند که در بزرگسالی چگونه با عشق و فقدان کنار می‌آییم.

۴) اندورفین، داروی طبیعی مغز برای درد عاطفی است

اندورفین‌ها مسکن‌های طبیعی بدن هستند که هنگام ارتباط اجتماعی، خندیدن یا ورزش ترشح می‌شوند. به همین دلیل دیدار با دوستان، تحرک بدنی و فعالیت اجتماعی واقعاً به کاهش درد عاطفی کمک می‌کند، نه فقط به عنوان سرگرمی بلکه به عنوان درمان زیستی.

۵) برخی داروهای درد جسمی ممکن است درد عاطفی را هم کاهش دهند

از آنجا که مسیرهای مغزی درد جسمی و عاطفی مشترک‌اند، برخی داروهای مسکن می‌توانند کمی از شدت درد عاطفی بکاهند. در موارد شدید، پزشکان گاهی از داروهایی استفاده می‌کنند که روی سیستم‌های عصبی مرتبط با درد اثر می‌گذارند، اما این روش‌ها باید با نظارت دقیق پزشکی انجام شود.

با این حال، درد روانی کارکرد مهمی دارد: به ما نشان می‌دهد چه کسی برایمان اهمیت دارد و مانع تصمیم‌های عجولانه می‌شود. مشکل زمانی ایجاد می‌شود که این درد طولانی و ناتوان‌کننده شود.