خبرگزاری مهر، گروه استان ها: اینجا چهار راه میدان به سمت میدان شهرداری است. پرچم های جمهوری اسلامی ایران که در هوا برافراشته شده اند، پلاکاردهایی با شعارهای مختلف که دست بزرگ و کوچک است. شهر رنگ و بوی دیگری دارد.

خودم را خیلی سریع به جمعیت رساندم. گرمای قدم‌های مردمی که آرام و مطمئن کنار هم حرکت می‌کردند قابل حس است. دست هایی که آماده گره شدن هستند و چهره هایی مصمم و با غرور.

پیرمردی آرام آرام خودش را به محل راهپیمایی می رساند، کودکی که پرچم از قدش بلندتر بود دست در دست پدر راه می رفت. نوجوان نسل زدی با کشیدن پرچم سه رنگ و خوشرنگ ایران روی صورتش، پسر دهه هشتادی با هدبند پرچم ایرانش و مادری همراه نوزاد یک ساله اش همه و همه در خیابان بودند.

مردها، پدرها، زن ها، مادرها، جوان‌ها، کودکان، خبرنگاران و مسئولان. همه و همه هرکدام با داستانی متفاوت، اما با یک حس مشترک: حسِ حضور. اینجا همه برای ایران آمده اند؛ برای رهبر، که نشان دهند دل‌ها هم همراه قدم ‌ها برای این خاک می‌ تپد.

ساعت ۱۰ صبح است. مراسم راهپیمایی ۲۲ بهمن شهر گرگان با صدای الله اکبر شروع شد. صدای شعارها که بالا می‌ رفت، خیابان جان می‌ گرفت. صداها در هم می‌ پیچیدند ویکی می‌شدند؛ انگار شهر گرگان داشت حرف می ‌زد. نه با یک زبان، که با هزاران صدا. شوق در نگاه‌ها موج می‌زد، شوق ایران و ایرانی. غرور یک ملت برای خاکی که در آن زندگی می کردند.

۲۲ بهمن فقط یک تاریخ روی تقویم نیست. یک خاطره‌ زنده است که هر سال دوباره توسط مردم بازسازی می شود. مردمی که آمده بودند، آمده بودند بگویند هنوز ایستاده‌اند، هنوز کنار هم‌ هستند.هنوز باور دارند که بودن با هم، خودش یک پیام است.

من هم همراه جمعیت حرکت کردم. شعار دادم. مشت گره کردم و فریاد زدم: استقلال، آزادی، جمهوری اسلامی. کمی از جمعیت فیلم گرفتم. در دوربینم چهره ها را نگاه کردم. چقدر مصمم و با اراده برای انقلاب اسلامی ایران در کنار هم راه پیمایی را شروع کرده بودند.

صدا به صدا نمی رسید. این صدای ملتی غیور از خیابان های گرگان بود. خیابانی که هر ساله همین جمعیت، همین مردم و همین عشق را به خود می بیند تا بگوید این خاک، این مردم، این انقلاب هنوز هم نفس می ‌کشد.

با خانم میانسالی هم صحبت شدم، از وی پرسیدم:

هر سال میای؟ بله هر سال

چرا هر سال میای؟ چون بعضی راه‌ها رو باید هر سال رفت اونم با دلت.

فکر نمی‌کنی تکراری شده؟ نه. هیچ‌وقت این انقلاب تکراری نمی‌شه.

۲۲ بهمن یعنی چی برای تو؟ یعنی وسط شلوغی دنیا، هنوز می‌توانیم اسم ایران را صدا بزنیم.

این یعنی چی؟ یعنی ایستادن کنار رهبر، حتی وقتی راه سخته.

از وی جدا شدم، چندبار با خودم زمزمه کردم، یعنی وسط شلوغی دنیا هنوز هم می توانیم اسم ایران را صدا بزنیم. شعارها در گوشم می پیچید. چهره ها را میدیدم. دنبال سوژه بعدی ام می گشتم.

نوجوان دهه نودی نظرم را به خودش جلب کرد. صحبت با این نسل زدی ها برای من دهه شصتی چالش است.از وی پرسیدم:

نسل شما با گوشی و شبکه‌های اجتماعی بزرگ شده، خیلی عجیبه که امروز اینجایی؟ امروز این حضور انقدر دلی است که دنیای دیجیتال جای اونو نمی گیره.

چرا اومدی راهپیمایی ۲۲ بهمن؟ احساس میکنم آن زمان برای اینکه ایران برای نسل ما بمونه این انقلاب انجام شده است.

چه حسی داری؟ وقتی میام راهپیمایی واقعا تو این هجم از شعار و حضور احساس غرور می کنم.

پرچم‌ها همچنان بالا است. مشت ها گره کرده، بعضی ها گوشی هایشان را درآورده و در حال گرفتن عکس و فیلم هستند. گروه های هنری، گروه های ورزشی همه و همه با حضورشان آمده بودند برای این انقلاب اسلامی جانی تازه کنند.

این بار به سراغ مرد میانسالی می روم. از سن و سالش می پرسم. ۲۲ بهمن ۵۷ یک پسر نوجوان ۱۴ ساله بوده است.

این حضور برای شما چه معنی دارد؟ احساس بودن میکردیم. ما آن روزها با هر فریاد، با هر شعار، با هر قدم، یک وجب از این خاک را حفظ می کردیم.

دلیل اینکه ۴۷ سال مستمر امروز در خیابان هایی که برات پر از خاطره است، چیه؟ جوانانی که مثل قدیم من با عشق به وطن و ایران میبینم ذوق می کنم. خیلی از این آدم ها اصلا سال ۵۷ به دنیا نیومده بودند اما مسیر انقلاب را ادامه می‌دهند.

وقتی کنار جمعیت حرکت می‌کنم و چهره ها را میبینم به یاد حرف مرد میانسال می افتم. خیلی از این ها انقلاب اسلامی را در فیلم ها، روایت ها، روزنامه ها و حرف ها شنیده اند اما در حال حاضر با آن نفس می کشند و زندگی می کنند.

۴۷ سال گذشته است. امروز ۲۲ بهمن ۱۴۰۴ است. در خیابان ها صدای سرود های انقلابی می پیچد. گویی تاریخ دوباره در خیابان‌ ها تکرار می‌شود، باهمان شور و همان امید.