خبرگزاری مهر- گروه استان‌ها: به میدان شهدا خودم را رساندم، به سختی می‌شد از میان جمعیت حرکت کرد، به موج مردم پیوستم و از خیابان شهدا همه مسیر را در صفوف به هم پیوسته مردم راهی میدان 22 بهمن شدم.

در میان ازدحام جمعیت، جایی که پرچم‌ها در باد می‌رقصیدند و شعارها در هوا می‌پیچید، بعضی صداها فقط شعار نبودند؛ روایت بودند.

روایت مردمی که آمده بودند حرف بزنند، نه پشت تریبون، بلکه در دل خیابان. ۲۲ بهمن امسال در خرم‌آباد، مردم فقط شرکت‌کننده نبودند؛ خودِ خبر بودند، با کلماتی که از دل برمی‌آمد و بی‌پرده گفته می‌شد.

بانوان در صف اول روایت انقلاب

در میان جمعیت، بانویی خرم‌آبادی با صدایی رسا و لحنی شاعرانه، پیام خود را خطاب به رئیس‌جمهور آمریکا بیان کرد؛ پیامی آمیخته با باور دینی و ادبیات مقاومت.

او با اشاره به تاریخ اسلام و روحیه ایستادگی ملت ایران، سخنانش را نه از روی متن، بلکه از حافظه اعتقادی یک ملت بیان می‌کرد؛ سخنانی که بازتاب خشم مقدس و اعتماد به قدرت درونی مردم بود.

او می‌گفت ملت ایران، ملتی نیست که با تهدید از میدان خارج شود؛ ملتی است که ریشه در ایمان دارد و در بزنگاه‌ها، زبانش همان زبان مقاومت است.

قرآن در دست، عهد در دل

چند قدم آن‌سوتر، خانم دیگری قرآن را در دست گرفته بود؛ نه به‌عنوان نماد، بلکه به‌عنوان سند باور. او با آرامش، اما قاطع، از دلیل حضورش گفت: دفاع از قرآن، از مقدسات و از رهبری.

سخنانش ساده بود، اما عمیق؛ تأکید می‌کرد که ملت ایران توهین به باورهای دینی را برنمی‌تابد و ایستادگی، بخشی جدانشدنی از هویت این مردم است. برای او، ۲۲ بهمن فقط یک مراسم نبود؛ تجدید بیعتی بود که تا پای جان معنا پیدا می‌کند.

مردم همیشه پای کار؛ روایت یک تداوم

زن دیگری از میان جمعیت، با نگاهی مطمئن گفت: «این مردم همیشه پای کار این انقلاب هستند.» جمله‌ای کوتاه، اما پرمعنا.

او باور داشت که پیوند مردم با انقلاب و رهبری، پیوندی احساسی یا مقطعی نیست؛ ریشه‌دار است و دشمنان، هرچقدر هم تلاش کنند، نمی‌توانند این اتصال را قطع کنند. حضور در راهپیمایی را نه واکنشی لحظه‌ای، بلکه انتخابی آگاهانه می‌دانست.

وقتی حضور، خودش پیام است

برای برخی از شهروندان، نیازی به توضیح طولانی نبود. یکی از شرکت‌کنندگان در راهپیمایی، تنها با یک جمله، تحلیل خود را بیان کرد: «این حضور یعنی شکست دشمن.»

در همین ایجاز، منطق راهپیمایی ۲۲ بهمن نهفته است؛ جمعیتی که می‌آید، فقط راه نمی‌رود، بلکه پیام می‌فرستد؛ پیامی که گاهی از هزار بیانیه رسمی رساتر است.

نسل تازه؛ صدای کوچک، پیام بزرگ

در میان انبوه جمعیت، صدای یک دختربچه توجه‌ها را جلب می‌کرد؛ صدایی کودکانه، اما پر از باور. او با سادگی خاص کودکان گفت که رهبرش را دوست دارد و تا آخرین قطره خونش پای این علاقه می‌ماند.

همین جمله کوتاه، نشان می‌داد که روایت انقلاب، فقط در گذشته متوقف نمانده و به نسل‌های بعدی منتقل شده است؛ نسلی که شاید روزهای انقلاب را ندیده، اما معنای آن را زندگی می‌کند.

انقلاب؛ میراثی که منتقل می‌شود

یکی دیگر از شهروندان خرم‌آبادی، بر همین نکته تأکید کرد؛ اینکه عشق به کشور و رهبری، نسلی به نسل دیگر منتقل شده است. او راهپیمایی ۲۲ بهمن را نشانه‌ای از این انتقال دانست؛ انتقالی که نه با اجبار، بلکه با تجربه زیسته خانواده‌ها شکل گرفته است.

به نیابت از شهدا

در میان جمعیت، برادر یکی از شهدا نیز حضور داشت؛ حضوری که رنگ دیگری به راهپیمایی می‌داد. او گفت امروز مردم ایران، بار دیگر پاسخ یاوه‌گویی‌های شرق و غرب را دادند.

سخنانش آرام، اما پر از معنا بود. می‌گفت امروز به نیابت از همه شهدا آمده است؛ شهیدانی که با خون خود، مسیر این راهپیمایی‌ها را هموار کردند. برای او، ۲۲ بهمن فقط سالگرد پیروزی نبود؛ یادآوری عهدی بود که هنوز پابرجاست.

خیابان، آینه باور مردم

راهپیمایی ۲۲ بهمن در خرم‌آباد، صحنه تلاقی صداها بود؛ صداهایی متفاوت، اما هم‌جهت. از بانوان تا کودکان، از خانواده شهدا تا شهروندان عادی، همه آمده بودند تا یک پیام مشترک را روایت کنند: ایستادگی، وفاداری و تداوم.

در این روز، خیابان‌ها فقط محل عبور نبودند؛ آینه‌ای شدند که باور مردم را منعکس می‌کردند؛ با زبانی ساده، صریح و مردمی.