خبرگزاری مهر، گروه بین‌الملل: پیروزی انقلاب اسلامی ایران در سال ۱۳۵۷ نقطه عطفی تاریخی در پایان نفوذ آمریکا و ظهور سیاست مستقل ایران در مخالفت با سلطه آمریکایی-غربی بود. از آن زمان و با افزایش قدرت اقتصادی و نظامی ایران و توسعه برنامه هسته‌ای صلح‌آمیز این کشور، آمریکا به هر طریق ممکن تلاش کرد تا پیشرفت ایران را مختل کرده و تحریم‌هایی را بر ایران تحمیل کند تا آن را تضعیف کند.

آمریکا بعد از پیروزی انقلاب اسلامی در ایران، دست به مجموعه ای از توطئه ها و کارشکنی ها علیه نظام نوپای اسلامی در ایران زد تا شاید بتواند این انقلاب مردمی را در نطفه خفه کند. جمهوری اسلامی ایران در این دوره حدود نیم قرنی که از ابتدای مداخلات در ایران آغاز شده و تا آخرین دور مذاکرات هسته ای استمرار داشته؛ با وجود تمام تهدیدات، تحریم‌های شدید و حتی حمله مستقیم و اقدامات ضد امنیتی، بر اصول و منافع و حقوق ملی خود ثابت قدم مانده و به پیشرفت خود در عرصه های مختلف ادامه داده است.

انقلاب ایران و توطئه های مستمر آمریکا

پایگاه خبری المنار در مقاله ای با اشاره به عملکرد جمهوری اسلامی با گذشت نزدیک به نیم قرن از پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی در ایران نوشت که تهران در طول این نیم قرن با توسعه روابط منطقه ای و بین‌المللی خود توافقنامه های مهمی را با کشورهای مطرح جهانی نظیر چین، روسیه و دیگر کشورها امضا کرد و در عین حال به حمایت از جنبش‌های آزادی‌بخش در منطقه ادامه داد.

این اقدامات به مذاق آمریکا و رژیم صهیونیستی خوش نیامد و آنها علاوه بر ترور رهبران سیاسی، دانشمندان و فرماندهان نظامی ایران نظیر سردار قاسم سلیمانی، در حوادث امنیتی و فتنه های متعدد در دوره‌ها و مراحل گوناگون مشارکت کردند.

خروج آمریکا از توافق هسته‌ای در سال ۲۰۱۸ دلیلی بر نگرانی آمریکا از افزایش قدرت ایران با وجود تحریم‌ها بود. خصومت آمریکایی- صهیونیستی با ایران در ژوئن ۲۰۲۵، به تجاوز آشکار و نظامی علیه ایران منجر شد که در این حمله هزاران نفر از مردم ایران از جمله فرماندهان نظامی و دانشمندان علمی کشور به شهادت رسیدند. واشنگتن همچنین به راکتورهای هسته‌ای ایران حمله کرد تا شاید بتواند اقتصاد و نظام ایران را تضعیف کند.

با وجود این، ایران با صلابت و مقاوم در برابر این تجاوز ایستاد و پاسخ آن به قلب رژیم صهیونیستی با حملاتی موشکی بود که از سامانه های چند لایه صهیونیستی و آمریکایی و اروپایی عبور کرد و با دقت به اهداف حساس مد نظر خود اصابت کرد. تهران همچنین با حمله به پایگاه بزرگ آمریکایی ها در قطر به تجاوز این کشور پاسخ داد. جنگ پس از ۱۲ روز، متوقف شد، اما تهدیدات و تلاش‌ها برای تضعیف نظام ایران از کار نیفتاد.

مرکز مطالعات و تحقیقات الاتحاد نیز در گزارشی تحلیلی به فرآیند توطئه های متوالی دولت آمریکا و چگونگی شکست آنها در تأثیرگذاری بر حاکمیت ایران پرداخت که منجر به تغییر مسیر تصمیم آمریکا از اهداف حداکثری مانند تغییر رژیم، به اهداف حداقلی یعنی مذاکره بر سر پرونده هسته‌ای شد.

تکیه آمریکا و رژیم صهیونیستی به عملیات تروریستی در داخل ایران و انتقال به فاز نظامی در سایه سیاست‌ تشدید محاصره و خفقان اقتصادی و در عین حال انتقال به گزینه مذاکره، در نتیجه انسجام در دیدگاه استراتژیک دولت آمریکا در قبال ایران شکل نگرفت؛ بلکه به دلیل شکست‌های مکرر در اتخاذ تصمیم متناسب بود که نشان‌دهنده نقص ساختاری در فرآیند تشخیص مشکل بود.

انقلاب ایران و مذاکرات هسته ای

المنار در ادامه تصریح کرد که در سال ۲۰۰۲، پس از اینکه ایران از تأسیسات هسته‌ای صلح‌آمیز خود در نطنز و اراک رونمایی کرد، مذاکرات بین تهران و تروئیکای اروپایی (آلمان، فرانسه و بریتانیا) که آمریکا در پشت سر آنها قرار داشت؛ آغاز شد. طرفین در سال ۲۰۰۳ به توافقی دست یافتند، اما غرب به تضمین‌ها و وعده‌های خود مبنی بر لغو یا کاهش تحریم‌ها علیه ایران پایبند نبود.

در ادامه مذاکرات غیرمستقیم ژنو در سال ۲۰۱۳ آغاز شد و ایران وارد مذاکره با کشورهای ۱+۵، یعنی آمریکا، انگلیس، فرانسه، روسیه، چین و آلمان شد و یک برنامه جامع اقدام مشترک موسوم به «برجام» شکل گرفت.

بر اساس برجام، ایران با کاهش فعالیت‌های هسته‌ای صلح‌آمیز خود و کاهش درصد غنی‌سازی اورانیوم در ازای لغو تدریجی تحریم‌های اقتصادی غرب موافقت کرد، اما این توافق توسط دونالد ترامپ رئیس‌جمهور آمریکا در سال ۲۰۱۸ نقض شد و او به صورت یک‌جانبه از آن خارج شد.

همچنین وبگاه خبری العهد در این رابطه نوشت که واشنگتن مذاکره را به عنوان یک تعهد حقوقی بلندمدت نمی‌بیند، بلکه آن را ابزاری موقتی می‌داند که باید در خدمت رسیدن به اهداف استراتژیک این کشور باشد.

ایران، با آگاهی از اینکه طرف مقابل به دنبال «راه حلی عادلانه» نیست، بلکه به دنبال تغییر رفتار داخلی و منطقه ای ایران است، وارد روند مذاکره شده است، لذا تهران اصرار دارد که مذاکرات را به برنامه هسته‌ای محدود کند و از وارد کردن برنامه موشکی یا ائتلاف‌های منطقه‌ای در این مذاکرات خودداری می‌کند.

واشنگتن در طرف مقابل تحت فشار رژیم صهیونیستی به دنبال توافقی است که ایران را به یک کشور مطیع و تسلیم شده، تبدیل کند.

برنامه موشکی ایران نیز در همین چارچوب قرار می‌گیرد. ایران، که برای دهه‌ها به دلیل تحریم‌ها از به ‌روزرسانی نیروی هوایی خود محروم بوده است، موشک‌های بالستیک را تنها ابزار بازدارندگی موجود می‌داند. درخواست برای برچیدن آنها، از نظر تهران، یک اقدام امنیتی نیست، بلکه تلاشی برای سلب حق دفاع از خود و تبدیل آن به کشوری آسیب‌پذیر از نظر استراتژیک است.

انقلاب اسلامی و پیشرفت های علمی ایران

العهد می افزاید که ایران بعد از انقلاب اسلامی، سرمایه‌گذاری در توسعه علم و دانش را به عنوان راهکاری برای مقابله با تحریم های غربی دنبال کرد و با وجود همه چالش‌ها، موفق به ساخت یک سیستم علمی چند سطحی شده است که شامل انرژی هسته‌ای، پزشکی، هوافضا و فناوری هایتک می‌شود.

در ایران بعد از انقلاب اسلامی، توسعه علمی تنها به قوانین بازار واگذار نشد، بلکه در برنامه‌ریزی استراتژیک دولت گنجانده شد و سیاست‌های علمی برای خدمت به مردم و کشور و دستیابی به خودکفایی و کاهش وابستگی به خارج هدایت شدند. بخشی از محورهای پیشرفت ایران در عرصه های علمی شامل موارد زیر است:

برنامه هسته‌ای صلح‌آمیز:

ایران چرخه سوخت هسته‌ای صلح‌آمیز را با تکیه بر کادرهای داخلی توسعه داد، آنهم در زمانی که کانال‌های انتقال فناوری به طور کامل بسته بودند. این توانایی تنها به غنی‌سازی محدود نمی‌شد، بلکه شامل کاربردهای غیرنظامی در زمینه‌های پزشکی، کشاورزی و انرژی نیز می‌شد.

پیشتاز در علوم پزشکی و زیستی:

داده‌های وزارت بهداشت ایران نشان ‌دهنده پیشرفت چشمگیر در زمینه‌هایی مانند پیوند اعضا، درمان ناباروری و تولید داروهای پیشرفته، به ویژه داروهای بیوتکنولوژیک است.

هوافضا و شکستن انحصارها

برنامه فضایی ایران یکی از مهمترین پرونده‌های پیشرفت علمی تهران در زمینه بین‌المللی است. فضا طی دهه های گذشته در انحصار قدرت‌های بزرگ بوده، و ورود کشورهای در حال توسعه به این حوزه به عنوان عبور از خطوط قرمز تلقی می‌شد.

با این وجود، ایران در سال‌های گذشته از پرتاب چندین ماهواره بومی و توسعه سکوهای پرتاب و حامل‌های ماهواره با قابلیت‌های ملی خبر داد.

اهمیت استراتژیک برنامه فضایی تنها در نتایج فنی آن نیست، بلکه در نمادگرایی آن است، زیرا داشتن فناوری فضایی به معنای داشتن یک زنجیره پیچیده از دانش در زمینه‌های مهندسی، مواد، نرم‌افزار و سیستم‌های کنترل است، که این دانش‌ها در بالاترین سطوح فناوری طبقه‌بندی می‌شوند.

فناوری هایتک و سرمایه‌گذاری در عرصه های علمی

ایران علاوه بر فضا، حضور جدی در زمینه‌های فناوری های پیشرفته داشته است. به عنوان مثال ایران در فناوری نانو، از نظر تعداد تحقیقات علمی منتشر شده و دستاوردهای علمی، رتبه‌های جهانی بالایی را به خود اختصاص داده است. مؤسسات تحقیقاتی همچنین در حال توسعه کاربردهای هوش مصنوعی ملی در زمینه‌های پزشکی، صنعت و مدیریت داده‌ها هستند.