در فیلم پل، موسی، جوانیست که خانواده‌اش مدت‌ها از برادرش مصطفی بی‌خبر هستند، او راهی جبهه جنوب می‌شود تا خبری از برادرش به دست بیاورد. در مسیر، با دوستان قدیمی خود که نگهبان پل شناور هستند، مواجه می‌شود و در همان آغاز، نوزادی بی‌سرپرست را در قایقی آسیب‌دیده در هور پیدا می‌کند. این رویداد مسیر داستان را تغییر داده و موسی را به خانواده‌ای عراقی با ریشه‌های ایرانی می‌رساند، جایی که تلاش برای یافتن والدین کودک با بازگشت مصطفی از عملیات هم‌زمان شده و پیوندهای انسانی تازه شکل می‌گیرد.

۱۰ دقیقه ابتدایی، مشکلات خانوادگی موسی و انگیزه او برای یافتن برادر را روشن کرده و مخاطب را با اضطراب مسیر همراه می‌کند. کشف نوزاد نقطه عطفی ایجاد می‌کند که داستان را از یک روایت جنگی صرف، به مسیر درام انسانی و اخلاقی سوق می‌دهد.

کارگردانی محمد عسگری با دکوپاژ دقیق و قاب‌بندی‌های حساب‌شده، به‌ویژه لانگ‌شات‌ها، جغرافیای محیط و فاصله میان شخصیت‌ها را ملموس منتقل می‌کند و حس تنهایی و جدایی شخصیت‌ها را تقویت می‌کند. حضور موسی در کنار عبدالحی و دختر ناشنوای او، فضایی لطیف از مهربانی و تعامل انسانی ایجاد می‌کند که تضاد آن با خشونت محیط، به فیلم بعد روان‌شناختی و فلسفی می‌بخشد.

تم‌های اصلی شامل جست‌وجوی خانواده، مسئولیت اخلاقی، بازسازی ارتباطات انسانی و عبور از بحران‌های جنگی است. روایت بازگشت مصطفی از عملیات و تأثیر آن بر مسیر موسی با داستان فرعی نوزاد و خانواده عراقی پیوند خورده است که نشان‌دهنده تسلط نویسندگان بر توازن خطوط اصلی و فرعی است.

ضعف اصلی فیلم در اجرای نقش موسی توسط روح‌الله زمانی دیده می‌شود؛ نابلدی او گاه بر کیفیت نقش و تأثیرگذاری شخصیت لطمه وارد کرده و لحظات احساسی کمتر طبیعی منتقل شده‌اند. در مقابل، سروش صحت و سعید آقاخانی با بازی روان و طبیعی، عمق شخصیت‌های فرعی را منتقل می‌کنند و تعادل بازی در فیلم حفظ شده است. دیگر بازیگران، از جمله آرمین رحیمیان و سارا حاتمی، باظرافت اجرا، بافت احساسی داستان را غنی کرده و مخاطب را در تجربه عاطفی شریک می‌کنند.

جهان مبهم هاتف؛ سفر دوستی و رؤیا در میان پیچ‌وخم زندگی

هاتف و جهان، دو دوست از دوران نوجوانی، با پیوندهای عمیق و رؤیاهای مشترک، قدم در مسیری پرچالش می‌گذارند. مسیر پیش رو پر از فراز و نشیب، انتخاب‌های دشوار و تضادهای انسانی است. هر قدم، تأثیری مستقیم بر زندگی حرفه‌ای، روابط عاشقانه و رفاقت آن‌ها دارد. حضور افراد و شرایط گوناگون، آزمون‌هایی سخت و تعارض‌هایی پیچیده ایجاد می‌کند. 

تلاش برای حفظ همدلی و اعتماد در برابر ناملایمات، جستجوی معنا در مسیر رشد شخصی و حرفه‌ای، کشف ظرفیت‌های درونی و مواجهه با شکست و امید، محور اصلی روایت است که الهام‌گرفته از تجربه واقعی ۱۰ساله دو دانشجوی جوان است و ترکیبی از واقعیت و تخیل سینمایی، تجربه‌ای انسانی و ملموس ارائه می‌دهد.

ساختار روایت غیرخطی و بهره‌گیری از فلش‌بک‌ها، عمق گذشته شخصیت‌ها و ریشه‌های پیوند دوستی را آشکار می‌کند. تضاد میان واقعیت و رؤیا، فشارهای محیطی و توقعات جامعه، زمینه‌ای برای ایجاد تنش و درگیری‌های انسانی فراهم کرده است. فضاسازی بصری، نورپردازی و موسیقی، همراه با ریتم دراماتیک، تجربه احساسی مخاطب را تشدید کرده و هم‌زاد پنداری با شخصیت‌ها را شکل می‌دهد.

آرمین رحیمیان، کیوان ساکت‌اف، سیدمهرداد ضیایی، امید روحانی، هادی عامل هاشمی، آزاده سیفی، امید میرزایی، محمدرضا مظاهری، رضا کیانیان و لیلا زارع بازیگران این فیلم هستند.

آرامبخش؛ قصه یک تصمیم، بازتاب زندگی و فشارهای اجتماعی

آرامبخش روایت زندگی آرام، زنی در آستانه چهل‌سالگی است، با لحظاتی از تنش و تعارض درون و بیرون. تصمیمی سرنوشت‌ساز مسیر زندگی او را دگرگون می‌کند و او را در تقاطع انتخاب، مسئولیت و تغییر قرار می‌دهد. داستان، با الهام از یک پرونده واقعی، تصویری ملموس و انسانی از تنش‌های اجتماعی و شخصی ارائه می‌دهد، جایی که امید، ترس، میل به آزادی و مواجهه با محدودیت‌ها، در هر لحظه قابل‌لمس است.

فیلم با زبانی ظریف و درعین‌حال پرتنش، مخاطب را به عمق ذهن و احساسات شخصیت اصلی می‌برد و تجربه‌ای هم‌ذات‌پندارانه خلق می‌کند. آرامبخش نمونه‌ای از سینمای واقع‌گرا و روان‌شناختی است که تمرکز بر شخصیت‌پردازی دقیق و فضای احساسی قدرتمند دارد و تعارض میان انتخاب‌های شخصی و فشارهای اجتماعی را به تصویر می‌کشد و نشان‌دهنده کشمکش میان میل به تغییر و محدودیت‌های جامعه است.

ساختار داستانی متمرکز بر تحول شخصیت آرام، کشف تدریجی انگیزه‌ها، ترس‌ها و امیدها، همراه با فضاسازی صمیمی و نزدیک به واقعیت، تجربه‌ای احساسی و درگیرکننده ایجاد می‌کند. موسیقی، نورپردازی و ریتم دراماتیک، تعلیق روانی و احساسی را تشدید کرده و همدلی مخاطب با شخصیت‌ها را تقویت می‌کند. فیلم نقدی صادقانه بر زندگی، انتخاب و مسئولیت فردی و اجتماعی و نگاه ظریف به بحران‌ها و فرصت‌های انسانی ارائه می‌دهد.

کارگردان این اثر سعید زمانیان و بازیگران الناز شاکردوست، حسن پورشیرازی، صابر ابر، بهناز جعفری، مریم سعادت، ناهید مسلمی، اسماعیل پوررضا، هادی تسلیمی و نیلوفر شهیدی هستند.

قمارباز؛ تکاپوی امنیت در سایه تهدید سایبری و بحران جنگی

قمارباز روایت ۱۲ روز پرتنش جنگ و یک تهدید امنیتی سایبری است که نظم یک بانک مهم کشور را مختل می‌کند. مأمور امنیتی با تجربه‌ای به نام پیمان، مأمور بررسی پرونده می‌شود و مسیر تحقیق او با برنامه‌نویس بانک، فرید که مظنون اصلی شناخته می‌شود، هم‌پوشانی پیدا می‌کند. کشاکش میان شک، حقیقت و مسئولیت، در دل لوکیشن محدود و در زمان واقعی رخ می‌دهد.

 فیلم با بهره‌گیری از پرونده‌ای مستند، تلفیق واقعیت و روایت سینمایی، تصویری دقیق از بحران، تعهد و تنش‌های فردی ارائه می‌دهد، جایی که هر دیالوگ، حرکت و انتخاب شخصیت‌ها بار روایت و تعلیق را بر دوش دارد. قمارباز نمونه‌ای از سینمای رئال تایم و تک لوکیشن است که تمرکز بر روان‌شناسی و شخصیت‌پردازی دقیق دارد. 

طراحی صحنه با دیوارهای تودرتو، رنگ‌های محدود آبی و طوسی و انتخاب لباس‌ها، پیچیدگی و سردی فضای داستان را تقویت می‌کند. حرکت‌ها و ورود و خروج به‌موقع نقش‌های فرعی، ضمن غنی‌کردن روایت، اطلاعات کاربردی و ملموس به مخاطب منتقل می‌کند.

دیالوگ‌های حساب‌شده و فاصله مناسب میان اتفاق‌ها، ریتم فیلم را حفظ کرده و از کشش داستانی نمی‌کاهد. بازی کنترل‌شده آرمین رحیمیان در نقش مأمور امنیتی، تصویری از فردی مسئول و متفکر ارائه می‌دهد که بدون شعارزدگی و پرخاشگری، پرونده را پیش می‌برد. در مقابل، کوروش تهامی با بازی سرد و محکم، فرید را به شخصیتی منفعل و ساده‌لوح تبدیل می‌کند که تضاد میان دو نقش، درام و تنش را تقویت می‌کند.

موسیقی محدود و به‌موقع، فضاسازی احساسی را پشتیبانی می‌کند و تمرکز بر شخصیت‌ها و تعلیق داستان را حفظ می‌کند. نقطه قوت روایت، نگاه فیلم به روند بررسی پرونده‌های امنیتی، پر از جنبه‌های حسی و شهودی است که نکته‌ای قابل‌بحث و نقد برای مخاطب حرفه‌ای فراهم می‌کند.

محسن بهاری کارگردان و بازیگران آرمین رحیمیان، کوروش تهامی و مریم قربانی هستند.

در بخش جنبی شانزدهمین جشنواره فیلم فجر اصفهان، فیلم‌های «آرت ایست و چکمه‌پوش»، «بهانه»، «وعده صادق» و «اهل پرواز» در دو سانس برای عموم علاقه‌مندان به نمایش درآمدند. اکران این آثار، ضمن ایجاد فضایی متنوع از مضامین و نگاه‌های سینمایی، بر غنای برنامه‌های جنبی جشنواره افزود و فرصتی ارزشمند برای همراهی بیشتر دوستداران سینما با این رویداد فرهنگی فراهم کرد.

انتهای پیام