به گزارش ایسنا، تیم ملی فوتسال ایران پس از یک فینال پرفشار و نفس‌گیر مقابل اندونزی، در نهایت با برتری در ضربات پنالتی، برای چهاردهمین بار قهرمان جام ملت‌های آسیا شد؛ قهرمانی که بیش از آنکه ساده و مقتدرانه باشد، سخت، فرسایشی و پر از لحظات هشدار دهنده بود.

ایران در مرحله گروهی این رقابت‌ها با تیم‌های مالزی، عربستان و افغانستان هم‌گروه بود و هر سه دیدار را با پیروزی پشت سر گذاشت؛ مسیری که روی کاغذ ساده به نظر می‌رسید. شاگردان وحید شمسایی سپس در مراحل حذفی از سد ازبکستان و عراق عبور کردند تا به فینال برسند؛ دیداری که برخلاف انتظارات، تا ضربات پنالتی ادامه یافت و جام در فضایی آمیخته با استرس به دست آمد.

تیم ملی ایران در مجموع این رقابت‌ها ۲۷ گل به ثمر رساند و در فینال نیز پنج ضربه پنالتی را با موفقیت تبدیل به گل کرد. در سوی مقابل اما ۱۴ بار دروازه ایران در جریان بازی باز شد و چهار گل هم در ضربات پنالتی از اندونزی دریافت شد؛ آماری که برای تیمی با جایگاه پنجم جهان، زنگ خطری جدی به حساب می‌آید.

فوتسال آسیا بدون تردید در مسیر پیشرفت قرار دارد، اما این واقعیت نمی‌تواند توجیهی برای ضعف‌های تیم ملی باشد. ساختار دفاعی ناپایدار، آسیب‌پذیری جدی در ضدحملات و بازگشت کند بازیکنان از فاز هجومی به دفاع، بارها ایران را دچار مشکل کرد و در برخی بازی‌ها هزینه‌های سنگینی به همراه داشت.

در فاز هجومی، تیم ملی خلق موقعیت را به‌خوبی انجام می‌داد اما مشکل اصلی در استفاده از فرصت‌ها بود. در دیدار فینال، موقعیت‌های متعددی شکل گرفت که می‌توانست سرنوشت بازی را پیش از پنالتی‌ها مشخص کند، اما ضعف در ضربه نهایی باعث شد کار به لحظات پر ریسک کشیده شود؛ مسئله‌ای که نمی‌توان از کنار آن ساده عبور کرد.

در کنار این ضعف‌ها، حفظ توپ، جابه‌جایی بازیکنان و گلزنی از روی ضربات ایستگاهی از نقاط قوت ایران در این تورنمنت بود. با این حال، از تیمی که سال‌ها قدرت اول فوتسال آسیا بوده، انتظار می‌رفت مسیر قهرمانی با اقتدار بیشتری طی شود، نه با اضطراب و اتکا به پنالتی.

اینکه فوتسال آسیا در حال پیشرفت است، واقعیتی انکارناپذیر است، اما اگر رقبا یک یا دو پله جلو می‌آیند، ایران باید چند برابر این مسیر را طی کند. حفظ فاصله با رقبا نیازمند برنامه‌ریزی، چشم‌انداز مشخص و حمایت ساختاری از فوتسال است؛ موضوعی که اگر به تعویق بیفتد، آینده‌ای مشابه آنچه فوتبال ایران در آسیا تجربه کرده، دور از ذهن نخواهد بود.

این قهرمانی افتخاری برای فوتسال ایران است، اما در عین حال، هشداری جدی. جام بالا رفت، اما سؤال‌ها همچنان باقی است؛ سؤال‌هایی که اگر امروز پاسخ داده نشوند، فردا دیگر با قهرمانی پاک نخواهند شد.
انتهای پیام