به گزارش خبرگزاری مهر به نقل اینترستینگ انجینرینگ، این پیشرفت دستاورد گروهی از محققان دانشگاه فودان در شانگهای است. این پژوهشگران به رهبری پنگ هویشانگ از آکادمی علوم چین بیش از یک دهه صرف تفکر دوباره درباره اینکه چگونه می توان مدارهای الکتریکی فراتر از ویفرهای سیلیکونی سخت در اختیار داشت، کردند.

آنها به جای چسباندن تراشه های مسطح به پارچه، یک سیستم رایانشی ابداع کردند که خود به پارچه تبدیل شد. میکروتراشه های سنتی به زیرلایه های سخت و مسطح متکی هستند. پژوهشگران دانشگاه فودان این روش را با زیرلایه الاستیکی قادر به میزبانی از مدارهای الکترونیکی کامل جایگزین کردند.

محققان در مرحله بعد این زیرلایه ها را در فیبرهایی شبیه رشته قرار دادند و چیزی ساختند که آن را مدارهای مجتمع فیبری یا FIC نامیدند. هر فیبر ضخامتی به اندازه موی انسان دارد. این فیبرها با وجود اندازه شان به تراکم ترانزیستور ۱۰۰ هزار در سانتی‌متر می‌رسند.

این سطح با استانداردهای صنعتی که برای یکپارچه سازی وسیع در پردازشگرهای معمولی به کار گرفته می شود، تطابق دارد. با توجه به محدودیت‌های فعلی فتولیتوگرافی آزمایشگاهی، این فیبرها از فعالیت های رایانشی معناداری پشتیبانی می‌کنند.

یک تراشه فیبری یک میلی‌متری می‌تواند هزاران ترانزیستور را در خود جای دهد و به این ترتیب ظرفیت پردازش اطلاعاتی قابل مقایسه با نوع خاصی از تراشه های کاشتنی پزشکی می یابد. امتداد طول فیبر قدرت رایانش را افزایش می دهد. یک متر فیبر می تواند میلیون‌ها ترانزیستور را در خود جای دهد و به مقیاس واحدهای پردازش مرکزی رایانه های کلاسیک نزدیک شود.