خبرآنلاین: با گذشت یکسال و نیم از آغاز دولت رئیسی، برخی تصمیمات سیاسی در دولت سیزدهم، به ساخت و تولید بحران هایی تبدیل شده که رئیسی در مواجهه با این بحران ها، روزه سکوت گرفته یا از عرصه عمومی غایب است.

غیبت دولت در عرصه عمومی به حدی است که صدای فعالان سیاسی را هم درآورده و این انتقاد به دولت مطرح می شود که دولت در مسائل اقتصادی نیز غایب است.

این غیبت و سکوت رئیس جمهور را غالب مردم به سکوت در برابر رفتار خشونت آمیز پلیس تهران در مواجهه با اعتراضات سراسری هم گوش زد می کنند.

خشونت های پرهزینه ای که دولت رئیسی هیچ واکنشی نسبت به آن نشان نمی دهد یا با سکوت، آن را تایید می کند. خشونت هایی که پیگیری درباره آن ها هم اعلام نمی شود.

در چنین موقعیت هایی مشاهده می کنیم تندروها، از فقدان حضور دولت در عرصه عمومی سوء استفاده کرده و سیاستگذاری برای افزایش محدودیت ها را در جهت تشدید تقابل مردم با دولت، پیش می برند. سیاست هایی که عصبانیت مردم را به دنبال داشته است.