رؤیای فوتبال مردمی زیر فشار بدهی؛ ویمبلدون به دنبال راه نجات
اقتصاد ایران: هواداران ویمبلدون ترجیح میدهند تیمشان سقوط کند اما هویت مردمی باشگاه حفظ شود.
ﺑﻪ ﮔﺰارش ﺧﺒﺮﮔﺰاری اﻗﺘﺼﺎداﯾﺮان
به گزارش خبرگزاری تسنیم، وقتی از ایستگاه راهآهن هیدن رود به سمت ورزشگاه پلین لین حرکت میکنید، با تابلوی آبیرنگی از باشگاه ایافسی ویمبلدون روبهرو میشوید که روی آن نوشته شده است: «فوتبال تحت مالکیت هواداران». درست در مقابل این تابلو، جایی که روزگاری ورزشگاه قدیمی پلین لین قرار داشت، اکنون ساختمانهای مسکونی ساخته شدهاند. در همان گوشه خیابان، یادبودی برای ویمبلدون افسی قدیمی وجود دارد؛ یادآوری تلخی از اینکه هواداران گاهی در اداره باشگاه محبوبشان هیچ نقشی ندارند. ورزشگاه جدید چری رد رکوردز نیز کمی بالاتر از همین مسیر قرار گرفته است.
ایافسی ویمبلدون یکی از تنها دو باشگاه لیگ فوتبال انگلیس (EFL) است که اکثریت مالکیت آن در اختیار هواداران قرار دارد؛ باشگاه اکستر سیتی دیگر نمونه چنین ساختاری است. با این حال، اداره یک باشگاه فوتبال زیانده در شرایطی که طبق گزارش «وضعیت فوتبال»، 94 درصد تیمهای حاضر در پنج سطح نخست فوتبال انگلیس با ضرر مالی فعالیت میکنند، برای باشگاهی با چنین ساختاری دشوارتر است.

هانا کیچر، عضو هفت ساله هیئتمدیره تراست دانز (Dons Trust Board)، نهادی که ایافسی ویمبلدون را اداره میکند، میگوید: در باشگاههای دیگر، مالک دست در جیبش میکند و پول مورد نیاز را فراهم میآورد اما وقتی مالکان خودشان هوادار هستند، شرایط دشوارتر میشود؛ نمیتوان بارها و بارها از آنها درخواست پول کرد.
کیچر این اظهارات را پیش از دیدار خانگی شنبه ویمبلدون مقابل بلکپول در لیگ یک انگلیس مطرح کرد
پیروزی یک بر صفر تیم جانی جکسون، فاصله این باشگاه با منطقه سقوط را به چهار امتیاز افزایش داد و هفتهای پرتنش را با اتفاقی مثبت به پایان رساند؛ هفتهای که با عقبنشینی سرمایهگذار از طرح پیشنهادی 87 میلیون پوندی آغاز شده بود و وضعیت مالی باشگاه را بیش از پیش دشوار کرد.
رؤیای بازگشت به خانه و بدهیهای سنگین
ویمبلدون در فصل 2025-2024 با زیان مالی 2.6 میلیون پوندی مواجه شد؛ رقمی که انتظار میرود با انتشار صورتهای مالی ماه آینده، 500 هزار پوند دیگر به آن افزوده شود. با این حال، به گفته کیچر، میزان زیان باشگاه هنوز از بسیاری از تیمهای دیگر لیگ یک کمتر است.
این موضوع در شرایطی اهمیت دارد که باشگاههای لیگ یک در تابستان به کاهش سقف هزینهها از 60 به 50 درصد درآمد رأی دادند اما اکنون بسیاری از آنها خواهان محدودیتهای سختگیرانهتر برای مهار زیانهای فزاینده در این سطح از فوتبال هستند.
تری هانت، یکی از هواداران ویمبلدون که از زمان تأسیس ایافسی ویمبلدون در سال 2002، پس از انتقال باشگاه قدیمی به میلتون کینز، همراه پسرش بیلی در مسابقات حضور داشته است، میگوید: این شیوه اداره یک ورزش واقعاً زشت است.
ویمبلدون در سال 2020 سرانجام به پلین لین بازگشت؛ بازگشتی تاریخی که سالها برای تحقق آن تلاش شده بود. با این حال، تکمیل پروژه ورزشگاه به ایجاد یک ساختار تأمین مالی مبتنی بر اوراق قرضه نیاز داشت و باشگاه همچنان 7.5 میلیون پوند بدهی دارد.
در نوامبر 2025، هیئتمدیره تراست دانز هشدار داد که ادامه رقابت در لیگ فوتبال انگلیس با ساختار مالی و مدیریتی آن زمان، در شرایط فعلی پایدار نیست.

تغییر ساختار مالکیت؛ امید به جذب سرمایه
ساختار مالکیت باشگاه از آن زمان تغییر کرده است. هواداران در آوریل گذشته به کاهش سهم حق رأی خود از 75 به 50.01 درصد موافقت کردند؛ الگویی مشابه مدل 1+50 در فوتبال آلمان که تضمین میکند هواداران همچنان حرف آخر را در تصمیمهای کلیدی باشگاه بزنند.
در کنار این تغییر، ویمبلدون به دنبال جذب سرمایه خارجی بود. پیشنهاد سرمایهگذاری 87 میلیون پوندی از سوی اسلون استریت کپیتال (Sloane Street Capital)، مجموعهای شامل عمر میر، تأمینکننده اصلی سرمایه و رایان برتراند، مدافع سابق چلسی و تیم ملی انگلیس، در حالی به رأی هواداران گذاشته شده بود که بسیاری از آنها امیدوار بودند این توافق بتواند آینده مالی باشگاه را تضمین کند اما میر یکشنبه گذشته ناگهان از این طرح کنار کشید و دلیل تصمیم خود را تغییر اولویتهای سرمایهگذاری اعلام کرد.
این تاجر حوزه فناوری 44 ساله حتی در هیچ یک از دو نشست اطلاعرسانی در پلین لین که پس از مطرح شدن پیشنهاد سرمایهگذاری در اکتبر برگزار شد، حضور نیافت. او به جای شرکت در نشستها، ویدئویی دو دقیقهای برای هواداران ارسال کرد؛ موضوعی که باعث شد آنها فرصت پرسش مستقیم درباره قصد او برای خرید 90 درصد حقوق اقتصادی باشگاه تحت مالکیت هواداران را نداشته باشند.
نیال کوپر، عضو سابق هیئتمدیره تراست دانز و نویسنده سه کتاب درباره ویمبلدون، میگوید: ما واقعاً امیدوار بودیم یک ناجی از راه برسد اما در این مورد، شخصاً مطمئن نبودم زره آن ناجی تا چه اندازه درخشان است.

سقوط به لیگ دو؛ بهایی که هواداران حاضرند بپردازند؟
آینده ورزشی ویمبلدون نیز همچنان نامشخص است. تیم جانی جکسون فصل گذشته تنها با چهار امتیاز فاصله از منطقه سقوط نجات پیدا کرد و شرایط فعلی نیز نشان میدهد سرمربی احتمالاً در پنجره نقلوانتقالات ژانویه آزادی عمل چندانی نخواهد داشت.
بیلی هانت، هوادار این باشگاه درباره احتمال سقوط میگوید: فکر میکنم احتمالاً سقوط خواهیم کرد اما رفتوبرگشت بین لیگ دو و لیگ یک برای من کاملاً قابل قبول است. هدف اصلی، امنیت و اطمینان از این است که باشگاه فوتبالمان همچنان وجود داشته باشد.» این جمله شاید بیش از هر تحلیل مالی یا ورزشی دیگری، فلسفه وجودی ایافسی ویمبلدون را توضیح دهد.
برای بسیاری از باشگاهها، سقوط به دسته پایینتر یک شکست بزرگ محسوب میشود اما برای هواداران ویمبلدون، بقای باشگاه و حفظ هویت آن اهمیت بیشتری از جایگاه در جدول دارد.
در پلین لین، شعار «فوتبال تحت مالکیت هواداران» صرفاً یک عبارت تبلیغاتی نیست؛ یادآور مبارزهای طولانی برای بازپسگیری باشگاهی است که هواداران نمیخواستند بار دیگر از آنها گرفته شود.
اکنون پرسش اصلی این است که آیا این مدل مالکیت میتواند در فوتبال مدرن، با هزینههای سرسامآور و زیانهای مالی گسترده، دوام بیاورد؟ ویمبلدون شاید پاسخ قطعی این پرسش را نداشته باشد اما هوادارانش همچنان حاضرند برای حفظ باشگاه، بهای آن را بپردازند.
انتهای پیام/