به گزارش اقتصادنیوز به نقل از تایم، پژوهشی که ۱۱ نوامبر در نشریه Nature منتشر شد، نشان می‌دهد ترکیب شاخص توده بدنی یا BMI با اندازه دور کمر یا نسبت دور کمر به قد، توان پزشکان را برای تشخیص اینکه اضافه‌وزن تا چه حد برای سلامت نگران‌کننده است، به‌طور چشمگیری بهبود می‌دهد.
BMI که از وزن و قد محاسبه می‌شود، سال‌ها بخشی از ارزیابی‌های سلامت بوده است. قرار است این شاخص میزان احتمالی چربی اضافی بدن و خطر بیماری‌های مرتبط با چاقی را نشان دهد، اما نمی‌تواند میان وزن چربی و عضله تفاوت بگذارد؛ محدودیتی که مدت‌هاست پزشکان به آن توجه دارند.
پژوهشگران به سرپرستی فرانچسکو روبینو از کینگز کالج لندن، داده‌های بیش از یک دهه از بیش از ۸۴۴ هزار نفر در چین، اسپانیا، بریتانیا و آمریکا را بررسی کردند. آن‌ها تشخیص چاقی با BMI به‌تنهایی را با نتایج چارچوب ترکیبی جدید مقایسه کردند.
اتکا به BMI به‌تنهایی باعث شد چاقی در نزدیک به ۹ درصد افراد تشخیص داده نشود. همچنین ۳ درصد به‌اشتباه مبتلا به چاقی تشخیص داده شدند، درحالی‌که وزن بدنشان دلیلی برای نگرانی فوری نبود. تیم پژوهش برای شناسایی مشکلات سلامت مرتبط با چاقی، از مدلی برای مقایسه عملکرد اندام‌های افراد دارای چاقی و افراد بدون چاقی استفاده کرد و مرگ‌ومیر شرکت‌کنندگان را نیز در طول مطالعه زیر نظر گرفت.
ابعاد مشکل BMI فراتر از چیزی است که تصور می‌کردیم. — فرانچسکو روبینو
روبینو می‌گوید این خطاهای تشخیصی در هر دو جهت، در کشورهای بزرگِ بررسی‌شده ده‌ها میلیون نفر را دربر می‌گیرد و شمار افراد متأثر در سراسر جهان بسیار بیشتر است.
تفاوت چاقی بالینی و پیش‌بالینی
حتی وقتی وزن اضافی به‌درستی شناسایی می‌شود، کارشناسان درباره اقدام بعدی اتفاق‌نظر ندارند. چارچوب جدید که نخستین بار در سال ۲۰۲۵ از سوی کمیسیون نشریه Lancet Diabetes and Endocrinology به ریاست روبینو پیشنهاد شد، دسته‌ای به نام «چاقی پیش‌بالینی» تعریف می‌کند. در این وضعیت، افراد دارای وزن اضافی لزوماً به درمان فوری نیاز ندارند و ممکن است اصلاً به درمان نیاز پیدا نکنند.
در مقابل، «چاقی بالینی» یک تشخیص پزشکی است که به مداخله فوری‌تر، مانند تغییر رژیم غذایی، ورزش یا گزینه‌های دارویی از جمله داروهای GLP-1 نیاز دارد. در پژوهش حاضر، حدود ۷۷ تا ۹۱ درصد افراد دارای چاقی پیش‌بالینی طی ۱۰ سال به چاقی بالینی مبتلا نشدند.
در این مطالعه، حدود ۵ تا ۱۱ درصد افراد جمعیت عمومی دارای چاقی بالینی تشخیص داده شدند. خطر مرگ آن‌ها در دوره مطالعه، ۶۹ درصد بیشتر از افراد بدون چربی اضافی بود. این افزایش خطر برای افراد دارای چاقی پیش‌بالینی ۱۹ درصد بود. روبینو درباره اهمیت تمایز میان این دو گروه می‌گوید:
این تمایز به پزشکان اجازه می‌دهد افراد را به شیوه‌های متفاوت اولویت‌بندی و درمان کنند، زیرا این دو گروه تفاوت معناداری دارند و تفاوت مرگ‌ومیرشان کاملاً آشکار است. — فرانچسکو روبینو
تشخیص دقیق‌تر برای درمان متناسب‌تر
با در دسترس بودن داروهای GLP-1 که می‌توانند چاقی را به‌طور مؤثر درمان کنند، دقت تشخیص اهمیت بیشتری یافته است. مشخص شدن اینکه آیا فرد دچار مشکلات سلامت مرتبط با چاقی در اندام‌های خود شده است، می‌تواند به پزشکان در مشاوره درباره ادامه مصرف دارو با وجود عوارض جانبی یا تصمیم‌گیری درباره مقدار مصرف کمک کند.
به گفته روبینو، پیش‌تر چنین اطلاعات تشخیصی دقیقی برای متناسب کردن درمان چاقی با نیاز بیمار وجود نداشت. او نتایج مطالعه را شواهدی قوی علیه ادامه اتکای صرف به BMI در محیط بالینی می‌داند و می‌گوید استفاده از چند سنجه مرتبط در چارچوب جدید، با استانداردهای تشخیص دیگر بیماری‌ها در پزشکی تفاوتی ندارد.