به گزارش اقتصادنیوز، حمید حسینی، فعال اقتصادی حوزه صنعت پتروشیمی و عضو هیات نمایندگان اتاق ایران، در بخشی از گفت‌وگوی خود با اقتصادنیوز در پاسخ به این پرسش « میزان مصرف سوخت مازوت در نیروگاه‌ها چقدر است؟» گفت: رقم دقیق مصرف آن‌ها را نمی‌دانم و باید از مراجع دیگر پرس‌وجو فرمایید؛ ولی برای مثال نیروگاه اراک به دلیل حساسیت‌های موجود و قرارگیری در یک شهر آلوده، سال گذشته توانستند مازوت با سولفور پایین به آن اختصاص دهند تا آلودگی کمتری ایجاد کند و امسال نیز موفق شدند سوخت و خوراک اراک را بر روی گاز مایع (LPG) قرار دهند. قاعدتاً چاره‌ای جز این نداریم. به نظر می‌رسد دولت برای حدود ۶۰ تا ۷۰ روز با این چالش روبه‌رو باشد؛ البته خوشبختانه امسال بارندگی خواهیم داشت و پیش‌بینی نمی‌شود که هوا بسیار سرد شود.
اقتصادنیوز: یک فعال اقتصادی حوزه صنعت پتروشیمی و عضو هیات نمایندگان اتاق ایران می‌گوید: دولت تمامی تلاش خود را به کار گرفته است، اما چاره‌ای وجود ندارد و برای زنده ماندن واحدهای تولیدی، حداقل بخشی از آن‌ها باید به سمت مصرف مازوت بروند.
او ادامه داد: چند روز پیش نیز آقای توکلی در اتاق تهران حضور یافتند و گزارش نسبتاً مفصلی ارائه کردند مبنی بر اینکه چه میزان ظرفیت به نیروگاه‌ها و چه میزان به صنایع قابل تخصیص است. ظاهراً دولت حدود ۲۳۰ الی ۲۴۰ میلیون متر مکعب گاز را برای مجموعه صنایع، پتروشیمی‌ها و بخش‌های تولیدی در نظر گرفته و اعلام کرده است که باید این میزان تأمین شود. حال اینکه آیا موفق به تأمین خواهند شد یا خیر، مشخص نیست. در حال حاضر فعلاً گاز هیچ صنعتی را قطع نکرده‌اند؛ زیرا هنوز هوا سرد نشده است. البته طی همین روزها مصرف خانگی حدود ۲۰ الی ۳۰ یا ۴۰ میلیون متر مکعب افزایش یافته، اما هنوز قابل تحمل است. فعلاً این مشکل وجود دارد تا ببینیم آیا تدابیر دیگر به نتیجه می‌رسد یا خیر. هم‌زمان دولت پیگیر است تا در صورت امکان از قطر LNG وارد کند؛ از سوی دیگر مسئولان شرکت ملی گاز در ترکمنستان حضور داشته و در حال مذاکره هستند. به‌طور هم‌زمان با روسیه نیز مذاکراتی انجام شده و درصدد احیای خط لوله‌ای هستند که پیش‌تر گاز از طریق آن صادر می‌شد تا بتوان در این فصل‌ها از روسیه گاز وارد کرد. دولت تمامی تلاش خود را به کار گرفته است، اما چاره‌ای وجود ندارد و برای زنده ماندن واحدهای تولیدی، حداقل بخشی از آن‌ها باید به سمت مصرف مازوت بروند.
حسینی در پاسخ به این پرسش « آیا زیرساخت کافی برای تولید و توزیع مازوت کم‌گوگرد در کشور وجود دارد؟» نیز گفت: متأسفانه خیر، نداریم. اقداماتی که می‌شد انجام داد تا حدی به دلیل کوتاهی شرکت‌های پالایش و پخش معطل مانده است. حتی می‌شد از ظرفیت بخش خصوصی استفاده کرد یا با تخصیص سهمیه و دادن خوراک به بخش خصوصی، آن را تبدیل کرد. اگر این اتفاق می‌افتاد، می‌توانست تمام مشکل سوخت نیروگاه‌های کشور را حل کند؛ یعنی مردم هیچ‌گونه نگرانی از بابت مصرف مازوت با ۳۵ هزار پی‌پی‌ام گوگرد نداشتند. البته شیرین‌سازی مازوت بسیار هزینه‌بر بوده و ارزان نیست؛ پروژه‌های شیرین‌سازی مازوت به‌ازای هر هزار بشکه، تقریباً نیازمند حدود ۵ میلیون دلار سرمایه‌گذاری است. این طرح‌ها پروژه‌های گران‌قیمتی هستند اما ضرورتاً کشور باید به این سمت حرکت کند.
او در پاسخ به این پرسش « جایگزینی گاز با مازوت چه میزان هزینه اضافی به صنایع تحمیل می‌کند و آیا این هزینه به قیمت تمام‌شده محصولات منتقل می‌شود؟» اظهار کرد: مازوت قطعاً از گازوئیل ارزان‌تر است. اگر واحدهای صنعتی و پتروشیمی‌ها در زمستان بخواهند از بورس کالا گازوئیل را با قیمت‌های کشف‌شده خریداری کنند، هزینه بسیار سنگین‌تری خواهد داشت. بنابراین اگر دولت بتواند مازوت با سولفور پایین تولید و تأمین کند، مصرف مازوت در مقایسه با سایر فرآورده‌های نفتی به نفع واحدهای صنعتی تمام خواهد شد. نکته دیگر این است که شرایط کشور عادی نیست و ما باید تصمیمات را در ظرف زمان و مکان بسنجیم. نمی‌توان بدون در نظر گرفتن مقتضیات زمان و مکان انتظار داشت همه امور به روال عادی پیش برود. کشور در شرایط جنگی و دارای محدودیت است. پالایشگاه‌های کشور اگر بخواهند با تمام ظرفیت بنزین و گازوئیل کشور را تأمین کنند، باید بتوانند مازوت تولیدی خود را نیز به مصرف برسانند.
او همچنین گفت: بنابراین صاحبان صنایع باید همکاری کنند تا مشکل پالایشگاه‌ها در زمینه انباشت مازوت با ذخیره‌سازی و مصرف حل شود. از سوی دیگر مردم نیز باید قدری تحمل به خرج دهند؛ همان‌گونه که بسیاری از کشورهای دنیا در شرایط بحرانی ناچار به تغییر استانداردهای زیست‌محیطی شده‌اند.
او در پایان در پاسخ به این پرسش اقتصادنیوز «یعنی باید این آمادگی را داشته باشیم که آلودگی هوا نسبت به سال‌های قبل بیشتر شود؛ کیفیت هوا پایین‌تر خواهد بود و باید این وضعیت را تحمل کنیم؟» گفت: متأسفانه احتمال افزایش آلودگی وجود دارد؛ چاره‌ای نداریم.