ﺑﻪ ﮔﺰارش ﺧﺒﺮﮔﺰاری اﻗﺘﺼﺎداﯾﺮان

به گزارش بازرگانی خبرگزاری مهر، سلامت شنوایی یکی از پایه‌ای‌ترین نیازهای انسانی برای ارتباط، اشتغال و حفظ کیفیت زندگی در جامعه است. با این حال، گزارش‌های میدانی از بازار تجهیزات پزشکی و کلینیک‌های ارزیابی شنوایی نشان می‌دهد که در سال‌های اخیر، تعداد قابل‌توجهی از افراد کم‌شنوا توان مالی لازم برای تامین ابزارهای کمکی خود را از دست داده‌اند. متاسفانه، این وسیله حیاتی در میان افت‌وخیزهای اقتصادی، رفته‌رفته از اولویت سبد خرید خانوارهای طبقه متوسط و ضعیف حذف شده یا به انتهای فهرست خریدهای ممکن فرستاده شده است.

پیامدهای انزوای شنیداری تنها به نشنیدن اصوات محدود نمی‌شود؛ افسردگی، افت تحصیلی در کودکان، حاشیه‌نشینی شغلی در بزرگسالان و تسریع فرآیند آلزایمر در سالمندان، تنها بخشی از هزینه‌های پنهانی است که جامعه بابت عدم درمان به موقع کم‌شنوایی می‌پردازد. در این گزارش تحلیلی، دلایل ریشه‌ای خروج این ابزار درمانی از دسترسی عموم و راهکارهای تعدیل این بحران را بررسی می‌کنیم.

جهش ارزی و وابستگی مطلق به واردات قطعات های‌تک

اصلی‌ترین و ملموس‌ترین عامل در شکل‌گیری وضع موجود، وابستگی صددرصدی فناوری‌های شنوایی به واردات است. تمامی چیپست‌های پردازش دیجیتال، میکروفون‌های مینیاتوری و حسگرهای به‌کاررفته در ابزارهای شنوایی، توسط دانشمندان چند شرکت محدود در کشورهای معدودی تولید می‌شوند. هیچ‌کدام از فرآیندهای ساخت این پردازنده‌های فوق پیشرفته در داخل کشور بومی‌سازی نشده است.

در چنین شرایطی، کوچک‌ترین نوسان در بازار ارز، موج‌های سنگینی را به سمت زنجیره تامین و کلینیک‌ها روانه می‌کند. افزایش لجام‌گسیخته هزینه ترخیص، حمل‌ونقل بین‌المللی و انبارداری، مستقیماً بر روی قیمت سمعک تاثیر گذاشته و هزینه‌های اولیه را به شدت بالا برده است. در نتیجه، دهک‌های پایین درآمدی که پیش از این می‌توانستند با پس‌اندازهای خرد اقدام به خرید کنند، اکنون توان مواجهه با این جهش‌های قیمتی را ندارند.

عدم تطابق خط‌مشی بیمه‌ها با تورم واقعی بازار

عامل دیگری که به خروج این کالای درمانی از سبد خرید مردم سرعت بخشیده، ناکارآمدی و فرسودگی جدول تعرفه‌گذاری در سازمان‌های بیمه‌گر پایه است. قوانین بیمه‌ای موجود در کشور همچنان تجهیزات شنوایی را در دسته‌بندی کالاهای غیرضروری یا کمکی قرار می‌دهند و اولویت اصلی بودجه‌های خود را به درمان‌های جراحی و دارویی اختصاص می‌دهند.

سقف پرداختی صندوق‌های پایه معمولاً سالانه با درصدهای ناچیزی رشد می‌کند، در حالی که نرخ قطعات وارداتی با تورم واقعی بازار گره خورده است. زمانی که سهم حمایتی بیمه‌ها پرداختی ناچیزی را شامل می‌شود، عملاً بیش از ۸۰ تا ۹۰ درصد هزینه نهایی از جیب خود بیمار (Out-of-Pocket) پرداخت می‌شود. این شکاف عمیق، انگیزه مراجعان را برای پیگیری درمان سرکوب می‌کند.

پیچیدگی خدمات کلینیکی و هزینه‌های پنهان ارزیابی

یک باور اشتباه در میان عموم این است که هزینه پرداختی تنها بابت بدنه سخت‌افزاری دستگاه است؛ در حالی که فرآیند شنوایی‌ سنجی شامل یک زنجیره تخصصی و زمان‌بر است:

ارزیابی‌های پایه و پیشرفته: نوار گوش دقیق، سنجش گنجایش عصب و بررسی سلامت پرده گوش.

قالب‌گیری اختصاصی دهلیز گوش: ساخت قالب‌های نرم یا سخت متناسب با آناتومی مجرای گوش بیمار.

تنظیمات نرم‌افزاری مکرر: کالیبره کردن فرکانس‌های دستگاه بر اساس الگوی افت شنوایی فرد در چندین جلسه.

این خدمات کلینیکی نیز متناسب با تورم بخش درمان افزایش یافته‌اند. متاسفانه، سازمان‌های بیمه‌گر این هزینه‌های جانبی را در فاکتورهای رسمی تایید نمیکنند و تمام این موارد به عنوان هزینه‌های پنهان، قیمت سمعک را برای مصرف‌کننده نهایی سنگین‌تر جلوه می‌دهند.

مقایسه قدرت خرید و سهم تعهدات حمایتی

برای درک دقیق‌تر افت قدرت خرید متقاضیان، جدول زیر موازنه میان هزینه‌های واقعی و پوشش‌های حمایتی را نشان می‌دهد:

نقش کلینیک‌های تخصصی در تعدیل بحران و تسهیل خرید

در میان این چالش‌های اقتصادی، مسئولیت کلینیک‌ها و مراکز ارزیابی شنوایی برای کاهش فشار مالی بر روی مراجعان دوچندان شده است. برخی از مراکز با اتخاذ استراتژی‌های جدید، سعی در بازگرداندن این کالا به سبد خرید خانواده‌ها دارند.

مجموعه‌هایی نظیر کلینیک سمعک نیوساند با ارائه خدمات مشاوره تخصصی، ارزیابی‌های دقیق نوار گوش و حذف هزینه‌های اضافه آزمایشگاهی، تلاش می‌کنند مناسب‌ترین و اقتصادی‌ترین گزینه‌ها را به بیماران معرفی کنند. در کلینیک سمعک نیوساند، ارزیابی شنوایی به گونه‌ای مدیریت می‌شود که بیمار مجبور به پرداخت هزینه‌های گزاف برای تکنولوژی‌های بلااستفاده نشود، بلکه دستگاهی دقیقاً مطابق با نیاز واقعی و توان مالی او تجویز گردد. ارائه تسهیلات پرداخت، تنظیم‌های دوره‌ای رایگان و شفاف‌سازی هزینه‌ها در مراکزی مانند کلینیک سمعک نیوساند، گامی موثر در جهت کاهش صدمات ناشی از افت شنوایی در جامعه است.

لزوم تجدیدنظر در سیاست‌های تخصیص ارز و حمایت‌های دولتی

برای خروج از این بحران ملی، نیازمند یک اراده بین‌دستگاهی میان وزارت بهداشت، سازمان غذا و دارو و شورای عالی بیمه هستیم. تا زمانی که تجهیزات شنوایی از ارز ترجیحی یا تخصیص گمرکی ویژه بهره‌مند نشوند، تعدیل قیمت‌ها غیرممکن خواهد بود.

از سوی دیگر، بیمه‌های تکمیلی باید بسته‌های حمایتی ویژه شنوایی را بدون فرانشیزهای سنگین طراحی کنند. تخصیص وام‌های کم‌بهره درمانی برای خرید ابزارهای کمکی نیز می‌تواند به عنوان یک ابزار تنفس مالی، قدرت خرید آسیب‌دیدگان را ترمیم کند.

کلام پایانی

خروج ابزارهای شنوایی از سبد خرید کم‌شنوایان، یک هشدار جدی برای نظام سلامت کشور است. ناآگاهی از پیامدهای روانی و اجتماعی کم‌شنوایی در کنار نوسانات شدید بازار، باعث شده تا بسیاری از بیماران، خانه نشینی و سکوت را به درمان ترجیح دهند. تعدیل قیمت سمعک و شفاف‌سازی هزینه‌ها از طریق اصلاح سیاست‌های ارزی و همراهی مراکزی همچون کلینیک سمعک نیوساند، می‌تواند مسیر مسدودشده‌ی درمان را دوباره برای هزاران نیازمند باز کند.

این مطلب، یک خبر آگهی بوده و خبرگزاری مهر در محتوای آن هیچ نظری ندارد.