سلطانینژاد:پیشنهاد دلاری برای نخواندن سرود ایران را نپذیرفتم
اقتصاد ایران: قهرمان قویترین مردان گفت:پیشنهاد دلاری برای نخواندن سرود ایران در مسابقات جهانی قویترین مردان را نپذیرفتم.
ﺑﻪ ﮔﺰارش ﺧﺒﺮﮔﺰاری اﻗﺘﺼﺎداﯾﺮان
به گزارش خبرگزاری تسنیم از همدان، «قلب ما برای ایران میتپد» این جمله سجاد سلطانینژاد، ورزشکار اهل شهرستان رزن استان همدان است؛ کسی که در مسابقات جهانی قویترین مردان در قرقیزستان، در میان حضور هفت قهرمان بلامنازع جهان، با انجام یک آیتم سنگین و پیشبینینشده به مدال طلا رسید و جایگاه ایران را در جدول ردهبندی حدود 25 تا 30 پله ارتقا داد.
او که پیشنهادهای مالی چند کشور خارجی برای تغییر پرچم و عدم خواندن سرود جمهوری اسلامی را رد کرده، در گفتوگو با تسنیم از سختیهای این مسابقات، رقابت با ورزشکاری که هفت سال شکستناپذیر بود و مطالبات ورزشکاران میگوید.
در ادامه، مشروح این گفتوگو را میخوانید.
تسنیم: ابتدا خودتان را معرفی کنید و درباره سابقه فعالیت ورزشی، سال آغاز فعالیت حرفهای، رشتههایی که در آنها فعالیت داشتهاید و مهمترین عناوینی که تاکنون کسب کردهاید، توضیح دهید.
سلطانینژاد: سجاد سلطانینژاد هستم، از استان همدان، شهرستان رزن، شهر دمق. فعالیت ورزشیام را از سال 1400 بهصورت جدی شروع کردم و از سال 1402 هم بهطور کلی عناوین کشوری به دست آوردم. تاکنون در پنج دوره مسابقات کشوری شرکت کردهام. یک بار هم در مسابقات روسیه که در سطح جهانی برگزار میشد، توانستم مقام سوم را کسب کنم.
در مسابقات کشوری نیز دو دوره قهرمان مسابقات روستایی و عشایری کشور شدم و دو دوره هم مقام سوم مسابقات قویترین مردان که از تلویزیون پخش میشود را به دست آوردم. همچنین در مسابقات جهانی قرقیزستان موفق به کسب مدال طلا شدم که مهمترین عنوان ورزشی من تاکنون محسوب میشود. مسیر ورزشی من از کشتی آغاز شد و پس از یک مصدومیت، به ورزشهای قدرتی و قویترین مردان رسیدم.
تسنیم: علاقه شما به رشته قویترین مردان از چه زمانی شکل گرفت و پیش از آن در چه رشتهای فعالیت داشتید؟
سلطانینژاد: علاقه من به قویترین مردان از دوران کودکی شروع شد. زمانی که این مسابقات را از شبکه سه تلویزیون، بهخصوص در ایام عید، نگاه میکردیم، از همان موقع علاقهام به این رشته شروع شد و بعد از چند سال خودم هم این رشته را آغاز کردم و ادامه دادم تا به این مرحله رسیدم. البته اولین رشتهای که در آن فعالیت کردم، کشتی بود.
از سال 1392 تا 1397 کشتی تمرین میکردم و در مسابقات کشتی هم دو دوره مقام سوم استان را به دست آورده بودم. در آن سالها بهصورت جدی کشتی را دنبال میکردم و در مسابقات مختلف استانی و منطقهای شرکت میکردم. اما علاقهای که از کودکی به قویترین مردان داشتم، در نهایت مسیر ورزشی من را به سمت این رشته تغییر داد. بعد از چند سال تمرین کشتی، کمکم به سمت ورزشهای قدرتی گرایش پیدا کردم و در نهایت این رشته را بهصورت حرفهای ادامه دادم.
تسنیم: چرا کشتی را ادامه ندادید و وارد رشته قویترین مردان شدید؟ مربیان شما چه کسانی بودند و درباره تحصیلات خود نیز توضیح دهید.
سلطانینژاد: در رشته کشتی در سال 1396 دچار مصدومیت شدم. آن سال برای جوانان انتخابی استان شرکت کردم و نفر اول شدم. برای مسابقات کشوری تمرین میکردیم که یک مصدومیت پیش آمد و از همانجا کشتی را کنار گذاشتم و وارد قویترین مردان شدم. قویترین مردان خیلی سختتر از رشته کشتی است، اما علاقهای که از بچگی به این رشته داشتم، ما را به سمت قویترین مردان سوق داد.
مقطعی هم بوکس تمرین میکردم و زمانی که دانشجو بودم عضو تیم ملی دانشجویان بودم. در آن زمان نزد استاد امید صادقی در شهرستان رضوان تمرین میکردم. در کشتی، اولین مربی من آقای مجید نوروزی بود. بعد از اینکه قویترین مردان را شروع کردم، با آقای رضا تاسی و استاد بابک قزوانی کار کردم و این دو نفر مربی من در این رشته بودند. مدرک کارشناسی آیتی، مهندسی فناوری اطلاعات، دارم و بعد از آن ادامه تحصیل ندادم. در حال حاضر تمام تمرکز من روی ورزش حرفهای و مسابقات قویترین مردان است.
تسنیم: در مسابقات جهانی قرقیزستان، آیتمهای مسابقه از قبل اعلام شده بود؟ آیا تغییر آیتمها و سنگینتر شدن تجهیزات در روز مسابقه برای شما مشکلساز نشد؟
سلطانینژاد: مسابقات جهانی در کشور قرقیزستان برگزار شد. آیتمهایی که از قبل به ما اعلام کرده بودند، هفت آیتم بود، اما وقتی وارد مسابقه شدیم، چهار آیتم را تغییر داده بودند. یعنی روز مسابقه به ما گفتند مثلاً یک آیتم تعادلی جای یک آیتم حمل کنده را گرفته است. یک آیتم استقامتی هم جای آیتم ایستگاهی را گرفته بود. در مجموع چهار تا از آیتمهای ما را عوض کرده بودند. بنابراین چیزی که تمرین کرده بودیم کاملاً متفاوت بود، اما چون برای مسابقات مرد آهنین همه آیتمها را تمرین کرده بودیم، خدا را شکر توانستیم آیتمهای جدید را هم با موفقیت پشت سر بگذاریم. علاوه بر این، آیتمها را سنگینتر هم کرده بودند.
مثلاً یک آیتمی به ما گفته بودند وزنش 200 کیلوگرم است، اما وقتی رفتیم آنجا، دیدیم 350 کیلوگرم است. در یک آیتم لیفت 350 کیلوگرمی، 150 کیلوگرم سنگینتر از چیزی که اعلام کرده بودند، شده بود. این تغییرات در روز مسابقه واقعاً کار را سخت میکرد، اما به لطف تمرینات مستمر و آمادگی بدنی خوب، توانستیم از عهده همه آیتمها بربیاییم.
تسنیم: سطح مسابقات جهانی امسال چگونه بود و چه ورزشکارانی از کشورهای مختلف در این رقابتها حضور داشتند؟
سلطانینژاد: سطح مسابقات فوقالعاده بالا بود. در سال 2024 رشته ما در کشور قزاقستان به جشنواره اضافه شد و کیفیت خوبی هم نداشت، اما امسال که در سال 2026 برگزار شد، هفت نفر از قهرمانان بلامنازع جهان در مسابقات حضور داشتند. دو نفر از آنها از کشور روسیه بودند، یک نفر از گرجستان، یک نفر از قزاقستان و از کشورهای دیگر هم ورزشکارانی حضور داشتند. یعنی هفت تا هشت نفر از تاپتنهای دنیا در مسابقات شرکت کرده بودند.
یک آقایی به نام ماکاروف هم حضور داشت که هفت سال بود در مسابقات جهانی کسی نتوانسته بود شکستش بدهد. خدا را شکر توفیق شد که در این مسابقات توانستیم او را شکست بدهیم. سطح مسابقات فوقالعاده بالا بود و به نظر من یک مسابقات جهانی واقعی همینجا برگزار شد که تمام بچههای حرفهای در آن حضور داشتند. رقابت با این سطح از ورزشکاران واقعاً دشوار بود، اما تجربه بسیار ارزشمندی برای من به همراه داشت.
تسنیم: رقابت با ورزشکاری که حدود هفت سال کسی نتوانسته بود او را شکست دهد، چقدر سخت بود و مسیر شما تا رسیدن به مدال طلا چگونه طی شد؟
سلطانینژاد: واقعاً سخت بود. در کل مسابقات، آیتمهایی که زدیم، من از آیتم اول تا آیتم ششم از این آقا و یک ورزشکار قزاقستانی عقبتر بودم. من از رتبه پنجم شروع کردم و تا آیتم آخر به رتبه سوم رسیدم. آیتم آخر یک حمل شتر 600 کیلوگرمی به صورت اسکات تعادلی بود که خدا را شکر آن دو ورزشکار نتوانستند انجامش بدهند و من با انجام آن حرکت توانستم قهرمان شوم. واقعاً خیلی سخت بود.
بیشترین ترس من از ابتدای مسابقه همین آیتم شتر بود، چون واقعاً این آیتم را تمرین نکرده بودیم. یک آیتم سخت و غافلگیرکننده بود و اصلاً به ما نگفته بودند چنین آیتمی وجود دارد. وقتی رفتیم آنجا، روی آیتم را کشیده بودند. علاوه بر آن، بارندگی هم داشتیم و بارندگی شدید بود. وزن اعلامشده شتر 600 کیلوگرم بود، اما وزن سازه خودش 400 کیلوگرم بود و 400 کیلوگرم اجسام داخل آن استفاده کرده بودند. 100 کیلوگرم چرم و 100 کیلوگرم آهن هم در آن استفاده شده بود. بعد از دو روز بارندگی شدید، وزن آن در مسابقه بالای 700 کیلوگرم بود. در آن لحظه فقط به طلا فکر میکردم و خدا را شکر توانستم این حرکت را انجام بدهم و مدال طلا را کسب کنم. در آن لحظات، همه سختیهای چند سال تمرین و تلاش از ذهنم میگذشت و فقط به این فکر میکردم که بتوانم پرچم ایران را بالا ببرم.
تسنیم: در آن لحظات حساس چه احساسی داشتید و کسب مدال طلا چه تأثیری بر جایگاه ایران در جدول ردهبندی داشت؟
سلطانینژاد: یک بحث، طلا بود که برای ایران سربلند باشیم و یک بحث دیگر، مردم، خانواده و شهرستانمان بود. واقعاً آدم در آن لحظه به ایران و مردم و خانواده فکر میکند. من آنجا فقط به خاطر مردم ایران و کاروانمان تلاش میکردم. کاروان ما تا آن زمان فقط یک مدال طلا آورده بود و در ردهبندی کشورها، ایران نزدیک به جایگاه سیودوم یا سیوسوم بود. با طلای من، ایران به رده چهارم جدول آمد.
یعنی یک مدال طلا کشورمان را حدود 25 تا 30 پله در جدول ردهبندی بالاتر آورد. اولین مدال طلا را پرچمدار کاروان ورزشی قیطاسی در مسابقات چوبکشی به دست آوردند. ایشان اولین مدال طلای کاروان ایران را کسب کردند و بعد از ایشان، من دومین طلایی کاروان بودم و توانستم جایگاه کشورمان را در جدول ردهبندی بالاتر بیاورم. این اتفاق برای من افتخار بزرگی بود که توانستم سهمی در سربلندی ایران داشته باشم. وقتی مدال طلا را گرفتم، احساس کردم تمام زحمات چند سالهام به ثمر نشسته است.
تسنیم: زمانی که مدال طلای شما قطعی شد، واکنش ورزشکاران و مربیان خارجی چه بود؟ آیا کشورهای دیگر پیشنهادی برای ادامه فعالیت ورزشی به شما دادند؟
سلطانینژاد: یک خاطره جالب دارم. مربی تیم ملی گرجستان آمد و به من تبریک گفت. مترجمهایی که آنجا بودند، صحبتهای ما را ترجمه میکردند. او گفت: «من هیچ فکر نمیکردم در ایران ورزشهای قدرتی و قدرت ورزشکارانشان اینقدر زیاد باشد. ما فکر میکردیم دو نفری که از ایران در این مسابقات شرکت کردهاند، بتوانند ردههای دهم تا پانزدهم را به دست بیاورند.» میگفتند از دیدن قدرت ایرانی واقعاً شوکه شده بودند.
این حرف را هم مربی گرجستان به من گفت و هم مربی ازبکستان. بله، دو کشور پیشنهاد دادند که برای مسابقات بعدی، از جمله مسابقات اروپایی، از تیم آنها شرکت کنیم. حتی پیشنهاد قرارداد و مسائل مالی هم مطرح کردند. ورزشکاران آن دو کشور حتی جزو 20 نفر هم نشده بودند، اما به من پیشنهاد دادند که برای مسابقات بعدی از تیم آنها شرکت کنم. این پیشنهادها نشان میداد که توانمندی ورزشکاران ایرانی در سطح جهانی مورد توجه قرار گرفته است. اما من هیچگاه به ترک ایران و مسابقه برای کشور دیگر فکر نکردهام.
تسنیم: واکنش شما به پیشنهادهای خارجی برای تغییر پرچم و عدم خواندن سرود جمهوری اسلامی ایران چه بود؟
سلطانینژاد: ما تا وقتی خون در رگ داریم، برای ایران روی سکو میرویم. قلب ما برای ایران میتپد و اصلاً به هیچ جای دیگری فکر نمیکنیم. حتی از شهرستان خودمان و استانهای دیگر هم در این سه، چهار سال به ما پیشنهاد دادهاند که برای مسابقات کشوری با آنها برویم، اما قبول نکردیم. ما همیشه قلبمان برای ایران میتپد. اگر ما میخواستیم برای پول و کشورهای دیگر بجنگیم، همان مسابقه چند شبکه بیگانه آنجا بودند و به خود من پیشنهاد دادند که با پرچم جمهوری اسلامی ایران روی سکو نروم.
گفتند اگر با پرچم جمهوری اسلامی روی سکو نروی، فلان مبلغ را همانجا بهصورت نقدی و به دلار به شما پرداخت میکنیم. فقط با پرچم جمهوری اسلامی بالا نرو و سرود را نخوان. واقعاً چنین پیشنهادی به من دادند. من همانجا در مقابل پرچم جمهوری اسلامی سجده کردم. وقتی مقام آوردم، قبل از اینکه دور افتخار بزنم، پرچم ایران را سجده کردم. واقعاً از ته دل بود. چطور بگویم؛ انگار کل دنیا همان یک لحظهای بود که آدم برای پرچمش سجده میکند. بهترین حس زندگی من بود. در مصاحبهای که با صداوسیما داشتم، گفتم این مدال را تقدیم بچههای سرطانی کردم؛ بچههای سرطانی کل ایران. این کار را از ته دل انجام دادم و امیدوارم این بچهها همیشه سلامت باشند.
تسنیم: درباره مطالبات ورزشکاران چه درخواستی از مسئولان استانی و کشوری دارید و حمایت از قهرمانان را تا چه اندازه ضروری میدانید؟
سلطانینژاد: من از مسئولان استانی و کشوری فقط خواهش دارم وضعیت مسکن و اشتغال ما ورزشکاران و قهرمانان را در نظر بگیرند. واقعاً ما در طول سال مشغول تمرینات و مسابقات هستیم تا برای کشورمان افتخارآفرینی کنیم و پرچمش را همیشه بالا نگه داریم. وقتی سرود جمهوری اسلامی ایران آنجا خوانده میشود، به نظر من با دهها هزار میلیارد تومان هم نمیشود آن را در جای دیگری جبران کرد. فقط خواهشی که دارم این است که به فکر اشتغال، مسکن و وضعیت ورزشکاران باشند. مسئولان استانی باید حمایت کنند تا ما ورزشکاران دلسرد نشویم و بتوانیم پرقدرتتر ادامه بدهیم.
الان چندین کشور به بچههای ما پیشنهاد اقامت دادهاند تا بعد برای تیم ملی آنها مسابقه بدهند. خدا را شکر هیچکدام از بچههای ایران این پیشنهادها را قبول نکردند. مدالآوران ما و دو، سه نفر از خانمهای دیگر که در سطح جهانی بودند نیز این پیشنهادها را قبول نکردند. اما باید حمایت شوند تا دلگرم به ماندن در داخل کشور خودمان باشند. از همین تریبون میخواهم که فقط از ورزشکاران حمایت کنند.
متأسفانه هیچکدام از وعدههایی که داده شده بود، عملیاتی نشده است. در مسابقات قبلی هم این موضوع مطرح شد. آقای وزیر خودشان قول دادند که مطالبات ورزشکاران را پیگیری کنند و انجام بدهند. با توجه به اینکه در ورزشهای دیگر جوایز بزرگتری پرداخت میشود، انتظار ما این است که وضعیت ورزشکاران ما هم مورد توجه قرار بگیرد. من میخواهم برای انتخابی مسابقات مردان آهنین تلویزیونی که سه ماه بعد برگزار میشود، شرکت کنم و سهمیه مردان آهنین را به دست بیاورم. انشاءالله بتوانیم در برنامه تلویزیونی هم یک مسابقه خوب انجام بدهیم و دل مردم را شاد کنیم. در کنار آن، امیدوارم مسئولان استانی و کشوری حمایت لازم را از ورزشکاران داشته باشند تا ما بتوانیم با انگیزه و قدرت بیشتری به مسیرمان ادامه بدهیم و برای ایران افتخارآفرینی کنیم.
انتهای پیام/