به گزارش اقتصادنیوز به نقل از بنکر، در یکی از حساسترین رویدادهای سالانه اقتصاد جهانی، کوین وارش، رئیس فدرال رزرو آمریکا، روی سن نشست جکسون هول قرار گرفت و اعلام کرد که بانک مرکزی ایالات متحده هنوز «کارهایی برای انجام دادن» دارد.
شرط وارش روشن است: اگر روند تورم بهشکل قانعکنندهای به سمت هدف ۲ درصدی حرکت نکند، ابزار افزایش نرخ بهره همچنان روی میز باقی خواهد ماند. این پیام، اگرچه با لحن محتاطانه بیان شد، اما بازارها را به ارزیابی مجدد از مسیر سیاست پولی واداشت.
تورم PCE در سطح ۳.۷ درصد
وارش در بخش دیگری از سخنان خود، به دادههای اخیر اشاره کرد و از پیشرفت محدود در مهار تورم طی دو سال گذشته ابراز نارضایتی کرد. شاخص قیمت مخارج مصرف شخصی (PCE) که معیار اصلی فدرال رزرو برای سنجش تورم محسوب میشود، در ماه ژوئیه بهصورت سالانه ۳.۷ درصد ثبت شده است.
این رقم، هرچند نسبت به اوج تاریخی خود پایینتر است، اما همچنان فاصله قابلتوجهی با هدف ۲ درصدی دارد. وارش تأکید کرد که آمارهای جدید نشاندهنده بهبود معنادار در روندهای زیربنایی تورم نیستند؛ یعنی همان بخشهایی که معمولاً مقاومترین بخشهای سبد تورمی به شمار میروند.
بهانهای برای انقباض
اما شاید مهمترین بخش اظهارات وارش، ارزیابی او از وضعیت اقتصاد آمریکا باشد. او اقتصاد را «مقاوم» توصیف کرد و گفت که بازارهای اعتباری و وامدهی، نشانههای اندکی از محدودکنندهبودن سیاست پولی فعلی بروز میدهند.
و این یعنی چه؟ یعنی اینکه سیاست انقباضی فعلی، هنوز آنقدر که باید، ترمز رشد اقتصادی را نکشیده است. بنابراین، اگر تورم در ماههای آینده همچنان بالا بماند، استدلال موافقان افزایش نرخ بهره بیش از پیش تقویت خواهد شد. این ارزیابی، پرسشی را در ذهن تحلیلگران ایجاد کرده است: آیا اقتصاد آمریکا آنقدر مقاوم است که افزایش نرخ بهره را تحمل کند، یا این مقاومت، توهمی بیش نیست که وارش و تیمش را به سمت اشتباهی پرهزینه سوق خواهد داد؟
انتظارات تورمی مهار شده
با این حال، وارش از یک سو نیز دم از اطمینان زد. او گفت که انتظارات تورمی در حال حاضر مهار شدهاند و این دستاوردی نیست که بتوان بهسادگی از کنار آن گذشت. اما بلافاصله هشدار داد که فدرال رزرو باید «بهدقت مراقب باشد» تا این انتظارات از کنترل خارج نشوند.
نکته قابل تأمل اینکه وارش از ارائه هرگونه زمانبندی مشخص برای افزایش نرخ بهره خودداری کرد و تأکید داشت که اظهارات او نباید بهعنوان راهنمای مستقیم تصمیمهای آینده تلقی شود. اما همین ابهام، خود به عاملی برای نوسان در بازارهای مالی تبدیل شده است.
و پرسش نهایی که این روزها ذهن فعالان اقتصادی را مشغول کرده: با تورمی که هنوز به هدف نزدیک نشده و اقتصادی که همچنان مقاوم است، آیا فدرال رزرو در ماههای پیشِ رو ناچار به فشار مجدد بر ترمز نرخ بهره خواهد بود، یا این هشدارها صرفاً یک بازی روانی با بازارهاست؟
