به گزارش اقتصادنیوز، احمد دیناری، کارشناس و مدرس گردشگری، در بخشی از گفتوگوی خود با اقتصادنیوز در پاسخ به پرسشی مبنی بر اینکه «با توجه به افزایش هزینههای سفر، تغییر الگوی تقاضا و کاهش احتمالی ورود گردشگران خارجی، آینده صنعت گردشگری و هوانوردی ایران را در ماههای پیشرو چگونه ارزیابی میکنید؟ چه اقداماتی از سوی دولت و فعالان این صنعت میتواند به بازگشت رونق و کاهش آثار اقتصادی جنگ کمک کند؟» گفت: حتی اگر شرایط مساعد و مثبت هم شود، بالاخره برگشتن به شرایط قبل از بحران و شرایط قبل از جنگ، خیلی سخت و زمانبر خواهد بود. طبیعتاً آن حوزهای زودتر احیا میشود که در دسترستر است و مدیریت و کنترلش هم بیشتر دست خودمان و کشورمان است و بخش خصوصی میتواند بیشتر در آن حوزه مانور بدهد که همان حوزه گردشگری داخلی است. پس از آن، ما شاهد احیای حوزه گردشگری ورودی و یا خروجی خواهیم بود.
اقتصادنیوز: یک کارشناس و مدرس گردشگری میگوید: صنعت گردشگری صنعتی بسیار «ترسو»، ظریف، لطیف و به شدت شکننده است. در دوران کرونا، ما شاهد رتبه اول ضرر و زیانهای مالی در سطح کشور و در کل دنیا بین کسبوکارهای این حوزه بودیم. در شرایط بحرانی مثل جنگ و مسائل امنیتی هم، باز هم صنعت گردشگری معمولاً رتبه یک این ضرر و زیانها را به خود اختصاص میدهد.
او ادامه داد: بالاخره شرایط بینالمللی، دیپلماسی گردشگری، تسهیل در صدور ویزاها، نقش رسانهها (اعم از رسانههای بینالمللی و داخلی) و فعالیتهای بینالمللی خیلی مهم است تا مقصد ایران را به عنوان یک مقصد امن و یک مقصد جذاب، مجدداً و بیشتر معرفی بکنیم.
دیناری افزود: این کار باید انجام شود تا گروههای مختلف و «توراپراتورهای» مختلف تشویق شوند که مجدداً تورهایشان را به مقصد ایران برگزار کنند. شرکتهای هواپیمایی هم باید یک سری فعالیتهایی داشته باشند، قیمتهای رقابتی ارائه دهند و مشوق ایجاد کنند تا بشود اقدام مؤثری در این حوزه انجام داد. دولت البته میتواند با اعمال یک سری مشوقها در حوزه امهال وامها و تسهیلاتی که به بخشهای خصوصی پرداخت شده و همچنین در حوزه مالیات، کمک کند. اما به نظر من این مشوقها سه ماهه بود و خیلی کم بود.
او همچنین گفت: کسبوکارهای گردشگری، مثل شرکتهای هواپیمایی و آژانسهای مسافرتی، بعضاً بعد از اینکه یک بحرانی به صورت مستقیم اتفاق میافتد، تا ماهها بعد از آن هم مجدداً احیا نمیشوند. آنها برای اینکه بتوانند نیروی انسانی خود را حفظ کنند و آنها را تعدیل نکنند، نیاز خیلی شدیدی به سرمایه در گردش و نقدینگی خواهند داشت. بنابراین باید تسهیلات ارزانقیمتی تحت عنوان سرمایه در گردش در اختیارشان قرار بگیرد تا بتوانند امورات جاری خود را پاسخ دهند، حقوقهای عقبمانده را پرداخت کنند، هزینههای مربوط به آب و برق و گاز و انرژیشان را بپردازند و یا اجارههایشان را تسویه کنند.
دیناری افزود: معافیتهای مالیاتی هم خیلی کمک میکند تا کسبوکارها در این دوره رکود بتوانند شرایط موجود خود را حفظ کنند و ریزشی در حوزه منابع انسانی و کسبوکار نداشته باشند؛ هرچند به نظر من مشوقهای اعمال شده تاکنون کافی نبوده است.