ﺑﻪ ﮔﺰارش ﺧﺒﺮﮔﺰاری اﻗﺘﺼﺎداﯾﺮان

به گزارش خبرنگار ورزشی خبرگزاری تسنیم، سال 1405 به بدترین شکل برای امیرحسین هدایی ورزشکار تنیس روی میز کشورمان آغاز شد. مصدومیت شدید از ناحیه دست باعث شد تا او سه ماه به طور کامل از میادین به دور باشد؛ روزهایی که اصلاً بر وفق مرادش نبود، اما هر چه گذشت، شرایط برایش بهتر پیش رفت و سرانجام با قهرمانی در لیگ برتر تنیس روی میز ایران همراه با سپاهان پیگیری شد.

هدایی ابتدا درباره قهرمانی در لیگ برتر به خبرنگار تسنیم گفت: سالی که در ترکیب پالایش نفت آبادان حضور داشتم، باز هم هم شانس قهرمانی داشتیم، چون در دو بازی فینال 3 بر 2 به پتروشیمی باختیم و این در حالی بود که در فینال 2 بار نوشاد عالمیان و یک بار هم محمد موسوی را شکست دادم، اما سال قبل بدشانس بودیم. امسال شرایط بهتر بود؛ به همراه چند ستاره دیگر همچون بنیامین فرجی و امین احمدیان به تیم سپاهان رفتیم. سپاهان خیلی باشگاه بزرگی است و باید از مدیریت که تیم خوبی را جمع و جور کرد و همچنین تلاش‌های محمد فرقدانی به عنوان سرمربی که ثابت کرد که یک مربی توانمند است، تشکر کرد. در فینال رفت نیز می‌توانستیم پتروشیمی را شکست دهیم و روی اتفاق و بدشانسی باختیم.

وی ادامه داد: بازی رفت که تمام شد، همان شب یک جلسه داشتیم و همه خیلی ناراحت بودیم، اما صحبت کردیم و تیم شکل و شمایل خودش را پیدا کرد. سرمربی به من گفت که هیچ فشاری روی خودم احساس نکنم و فقط توانایی‌هایم را نشان بدهم، چون مجبور بود ارنج را به شکلی بچیند که قطعاً با یکی از برادران عالمیان روبرو شوم. او گفت مطمئن است که پیروزی من باعث برد تیم هم می‌شود و خوشبختانه همین اتفاق هم رخ داد. تیم ما در بازی برگشت ابتدا در دوبل باخت، اما بنیامین فرجی نتیجه را به تساوی کشاند. در ادامه توانستم نیما عالمیان را 3 بر صفر از پیش‌رو بردارم، اما امین احمدیان مقابل نوشاد متوقف شد. در بازی آخر نیز که نیاز مبرمی به برد داشتیم، محمدجواد سهرابی از سد افشین نوروزی گذشت و تیم ما به لطف کسب گیم‌های بیشتر به قهرمانی رسید.

هدایی درباره عملکرد خوبش پس از پایان دوران مصدومیت سه ماهه گفت: از روزی که در فرانسه مصدوم شدم، تا زمان تایید آن و بازگشت به ایران 20 روز گذشت. در ایران 70 روز صبح و بعدازظهر درگیر فیزیوتراپی بودم. تا الان سابقه نداشت که بیشتر از دو، سه هفته در کوران مسابقات نباشم، اما این بار 90 روز به طور کامل از ورزش دور بودم و فقط کار هوازی انجام می‌دادم. شرایط خیلی سخت بود، چون 40 روز اول دستم در آتل بود و نمی‌توانستم تحرک زیادی داشته باشم و این وضعیت روی ذهنم تاثیر گذاشته بود. زمانی که اعلام شد باید در مسابقات انتخابی تیم ملی شرکت کنیم، فقط 17 روز فرصت داشتم.

وی افزود: در 5، 6 روز اول با 30، 40 درصد توان تمرین کردم و نمی‌خواستم فشار وارد کنم. در واقع با 10 روز تمرین وارد مسابقات انتخابی شدم. سال گذشته روند خوبی در فرانسه داشتم و فکر می‌کنم با نیمی از دوران آمادگی نیز انتخاب می‌شدم، اما وقتی وارد مسابقه شدم، حتی بعد از برد در رقابت اول، به مربی‌ام گفتم که می‌خواهم انصراف بدم، چون به لحاظ ذهنی از شرایط مسابقه دور بودم، اما او گفت که ادامه بدهم.

دارنده مدال در بازی‌های آسیایی و بازی های کشورهای اسلامی عنوان کرد: بعد از رقابت‌های انتخابی، بیشتر تمرین کردم و اعتماد به نفسم برگشت و خدا را شکر با 3، 4 هفته تمرین مستمر، در لیگ بدون باخت ظاهر شدم. در واقع هم در اصفهان و هم در تهران توانستم همه حریفانم را شکست بدهم که این نتیجه بسیار خوبی بود. در نهایت نیز همه سنگ تمام گذاشتند و قهرمان لیگ شدیم. از اینکه زود به شرایط مطلوب برگشتم، خوشحالم؛ چون فکر می‌کردم رسیدن به شرایط ایده‌آل بیشتر طول بکشد، اما بدنسازی خوب و تمرینات مستمر باعث شد که این روند کوتاه‌تر طی شود.

وی درباره غیبت در بازی‌های آسیایی 2026 ناگویا و اینکه در دوره قبلی مدال برنز کسب کرده بود، گفت: پوشیدن پیراهن تیم ملی برای هرکسی از جمله من باعث افتخار است، اما در این دوره چیزی که برایم اهمیت داشت، سلامتی‌ام بود. پزشکم گفته بود که باید سلامت و ایمن به میادین برگردم، چون اگر دوباره از ناحیه دست مصدوم شوم، شرایطم بسیار سخت بود. به همین دلیل با ترس در انتخابی شرکت کردم. خیلی دوست داشتم به تیم ملی دوباره کمک کنم. خدا را شکر نفرات خوبی که در تیم ملی هستند که براشون آرزوی موفقیت دارم و امیدوارم مدال بهتر بگیرند.

هدایی تصریح کرد: مصدومیتی که برایم رخ داد، شاید هر در 20، 30 سال به وجود رخ بدهد و در واقع بی‌سابقه بود. توقع داشتم در آن دوران نگاه بهتری از سوی مسئولان به این درمان وجود داشت و اهمیت بیشتری می‌دادند. مسئولان تیم «لیل متروپول» گفتند که فرانسه بمانم و درمانم را همان جا پیگیری کنم، اما ترجیح دادم به ایران بازگردم. توقعم در ایران این بود که به وضعیت درمانم بیشتر کمک و پیگیری شود. فقط مبلغ 75 میلیون از سوی فدراسیون برای کمک به درمانم پرداخت شد که شاید یک‌پنجم هزینه‌های کلی درمانم شد. از این بابت ممنونم، اما واقعیت این است که وقتی ورزشکاران با کسب مدال خودشان را ثابت می‌کنند، در چنین شرایطی که با آسیب دیدگی مواجه می‌شوند، مسئولان باید خودشان را ثابت کنند.

وی اظهار داشت: در این مدت حمایت خاصی ندیدم؛ مخصوصاً بعد از رقابت‌ها انتخابی و با وجود آنکه سال‌ها افتخارآفرین بودم. به هر حال این بی‌مهری را هیچ وقت فراموش نمی‌کنم. من در آن روزها نیاز داشتم که مسئولان حمایت بیشتری از من داشته باشند، اما متوجه شدم که باید دست بر روی زانوی خودم بگذارم و بلند شوم. جالب اینکه مسئولان باشگاهم در فرانسه یک گروه واتس‌اپ تشکیل دادند و هر هفته موظف هستم روند درمان و شرایطم را برایشان شرح بدهم. این نشان می‌دهد که برای آنها مهم هستم، اما اینجا پیگیری خاصی وجود نداشت و سرمربی هم یکبار تماس نگرفت که جویای شرایطم شود.

هدایی گفت: 15 مرداد به فرانسه بازمی‌گردم تا تیم «لیل متروپول» را در لیگ اروپا همراهی کنم. امسال در عضویت یک تیم ایتالیایی به نام «ساساری» در سری A هستم و 10 بازی در ایتالیا و 13 بازی در فرانسه انجام خواهم داد. تلاش‌مان در لیگ فرانسه این است که به PRO A صعود کنیم. تمرکزمان بر روی لیگ اروپا و موفقیت در آنجاست.

انتهای پیام/