ﺑﻪ ﮔﺰارش ﺧﺒﺮﮔﺰاری اﻗﺘﺼﺎداﯾﺮان

مردم می‌توانند جنگل‌ها را دوست بدارند، از آن‌ها بترسند، به آن‌ها وابسته باشند، نادیده‌شان بگیرند، تصویری رمانتیک از آن‌ها بسازند یا فقط به چشم منبعی برای مدیریت به آن‌ها نگاه کنند. این تفاوت نگرش‌ها فقط سلیقه‌های شخصی نیست. همین دیدگاه‌ها می‌توانند بر تصمیم‌ها، سیاست‌ها و حتی سرنوشت این اکوسیستم‌ها اثر بگذارند. تحقیق جدید با استفاده از داده‌های نظرسنجی از ۷۴۵ شرکت‌کننده در ژاپن، این سوال را بررسی کرده است.

محققان در تلاش نبودند تا دریابند، آیا مردم «طبیعت را دوست دارند» یا خیر اما به این موضوع پرداختند که مردم چگونه برای طبیعت ارزش قائل هستند و این ارزش‌ها از نظر جهان‌بینی، روانشناسی و باورهای فرهنگی به چه چیزی مرتبط است.

این بررسی از چارچوبی استفاده کرد که این چارچوب «ارزش طبیعت» را به سه دسته تقسیم می‌کند. ارزش ذاتی آن این است که طبیعت به خودی خود ارزشمند است، صرف‌نظر از اینکه آیا انسان‌ها از آن سود می‌برند یا خیر. این دیدگاه، کمترین تمرکز بر انسان را دارد، یک تالاب حتی اگر کسی از آن بازدید نکند، از آن استفاده نکند یا از آن سود نبرد، مهم است.

ارزش ابزاری، زاویه مقابل آن است. در اینجا، طبیعت به‌عنوان چیزی مفید، تامین‌کننده غذا، آب، مواد اولیه، تفریح، فعالیت اقتصادی یا خدمات اکوسیستمی ارزش‌گذاری می‌شود که از زندگی انسان پشتیبانی می‌کنند.

ارزش رابطه‌ای در جایگاه متفاوتی قرار دارد. این ارزش بر رابطه میان انسان و طبیعت ازجمله معنا، هویت، مسئولیت، تعلق و ارتباط متقابل تمرکز دارد. طبیعت نه فقط به این دلیل که حقوقی دارد و نه فقط به این دلیل که مفید است، بلکه به این دلیل که بخشی از چگونگی درک مردم از خود و جایگاهشان در جهان است، اهمیت دارد.

یکی از دلایلی که محققان این مدل سه بخشی را دوست دارند این است که این واقعیت را به تصویر می‌کشد که دو نفر می‌توانند به دلایل کاملا متفاوت «طرفدار محیط زیست» باشند.

بر اساس گزارش ارث، ممکن است کسی برای محافظت از یک رودخانه بجنگد زیرا در نظرش مقدس است. شخص دیگری ممکن است این کار را انجام دهد زیرا آب آشامیدنی را تامین می‌کند. شخص دیگری ممکن است این کار را انجام دهد زیرا رودخانه حق حیات دارد.

اگر درک کنیم که مردم چگونه با طبیعت رابطه برقرار می‌کنند، تدوین سیاست‌ها و پیام‌های عمومی که واقعا ارتباط برقرار می‌کنند نه فقط در تئوری، بلکه به زبان‌های عاطفی و فرهنگی واقعی که مردم از قبل با آنها زندگی می‌کنند آسان‌تر می‌شود.

نتایج این تحقیق در مجله «تحقیقات روانشناسی بوم‌شناختی و اجتماعی» (Current Research in Ecological and Social Psychology) منتشر شده است.

انتهای پیام