ﺑﻪ ﮔﺰارش ﺧﺒﺮﮔﺰاری اﻗﺘﺼﺎداﯾﺮان

این تغییرات، یکی از بزرگترین سیستم‌های غذایی سیاره زمین را مختل خواهد کرد و همچنین، می‌تواند بیش از ۱۰۰ میلیون دامدار و تا ۱.۶ میلیارد حیوان را تحت تاثیر قرار دهد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که آینده چراگاه‌ها تا چه میزان به تصمیمات اقلیمی که امروز گرفته می‌شود، وابسته است.

چراگاه‌ها به اقلیم وابسته هستند

در مراتعی که اکنون گاو، گوسفند و بز در آن تغذیه می‌کنند، چرای مداوم به بازه محدودی از دما، بارندگی، رطوبت و باد بستگی دارد. نتایج تحقیق کنونی نشان داد که افزایش گرما چگونه به سرعت بسیاری از مناطق را فراتر از شرایطی سوق می‌دهد که مدت‌ها از گله‌داری حمایت می‌کردند. محدودیت‌های اقلیمی هم در چمن و هم در حیوانات ظاهر می‌شوند، زیرا هر دو به آب و جریان هوا وابسته هستند. دما و رطوبت بالا می‌تواند به استرس گرمایی منجر شود در نتیجه آن حیوانات نمی‌توانند خود را به‌طور موثر خنک کنند و دمای بدن آنها افزایش می‌یابد.

در طول استرس گرمایی، گاوها بیشتر نفس‌نفس می‌زنند و عرق می‌کنند و این امر موجب کاهش مصرف خوراک و کاهش باروری می‌شود. کاهش بارندگی و بادهای قوی‌تر علوفه را خشک می‌کند و در زمانی که گله‌ بیشترین نیاز را به آن دارد، کمتر رشد خواهند کرد.

چراگاه‌ها به‌طور ناهموار تغییر می‌کنند

پیش‌بینی می‌شود، در بسیاری از مناطق، چراگاه‌ها با افزایش دما به سمت موقعیت‌های خنک‌تر و ارتفاعات بالاتر حرکت کنند و در آینده، حدود ۱۶ درصد از زمین‌های مناسب برای چرای دام کمتر خواهد شد. با گسترش شرایط گرم در مناطق کلیدی چراگاه، تلفات می‌تواند تقریبا به ۶۵ درصد برسد.

کمبود چراگاه موجب تنش می‌شود

بیش از ۱۰۰ میلیون دامدار ممکن است تا سال ۲۱۰۰ زمین‌های چراگاهی خود را از دست بدهند.  از آنجا که بسیاری از دامداران به زمین و جابجایی فصلی متکی هستند، کوچک شدن چراگاه می‌تواند قوانین و روابط محلی را تحت فشار قرار دهد و همچنین تا ۱.۶ میلیارد حیوان می‌توانند در مناطق باقی مانده فشرده شوند و خطر چرای بیش از حد را افزایش دهند.

کشورهایی که در حال حاضر با گرسنگی، نابرابری و حکومت شکننده مواجه هستند، ممکن است در صورت از بین رفتن چراگاه، بی‌ثباتی بیشتری را تجربه کنند. چرای ناپایدار می‌تواند حیوانات بیشتری را به همان مناطق، به ویژه در نزدیکی جاده‌ها و شهرها سوق دهد. چرای مداوم، گیاهان را به خاک منتقل می‌کند و زمین در معرض هوا، رطوبت خود را سریع‌تر در گرما و باد از دست می‌دهد.

قسمت‌های بدون گیاه، راحت‌تر فرسایش می‌یابند و موجب می‌شوند مواد مغذی از بین بروند و حتی پس از باران‌های خوب، روند بازیابی گیاهان کند شود. برخی از دامداران ممکن است با خرید علوفه یا حفر چاه واکنش نشان دهند، اما این اقدامات می‌تواند هزینه‌ها را افزایش داده و تنش‌های جدیدی ایجاد کند.

سازگاری کمک می‌کند، اما محدودیت‌ها همچنان پابرجا هستند

مهاجرت فصلی و گله‌های مختلط مدت‌هاست که به بسیاری از جوامع در مدیریت سال‌های خشکسالی کمک کرده است و حیوانات می‌توانند از گیاهان مختلف استفاده کنند. تغییرات اقلیمی این فضاها را در سطح جهانی تغییر داده و به‌طور قابل‌توجهی کوچک می‌کند و فضاهای کمتری برای چرای حیوانات باقی می‌گذارد.  استفاده از سایه و نقاط آب قابل اعتماد، بار گرما را کاهش و به حیوانات اجازه می‌دهند به جای ایستادن و نفس‌نفس زدن، مدت بیشتری چرا کنند.

اقدامات اقلیمی می‌تواند از چراگاه محافظت کند

کاهش گرمایش، مناطق بیشتری را در فضای اقلیمی امن نگه می‌دارد، زیرا دما و رطوبت به هنجارهای امروزی نزدیک‌تر می‌مانند. انتخاب‌های سیاستی که اکنون انجام می‌شود، تعیین می‌کند که دمای قرن کنونی چقدر گرم می‌شود و این مسیر دما، هر برنامه بلندمدت دامداری را شکل می‌دهد.

محققان اظهار کردند: کاهش انتشار گازهای گلخانه‌ای با دور شدن سریع از سوخت‌های فسیلی بهترین راهبرد است که ما برای به حداقل رساندن این خسارات احتمالی برای دامداری داریم. چراگاه به‌طور ذاتی کاری وابسته به آب‌وهواست که از دست دادن شرایط آب‌وهوایی مناسب می‌تواند بهره‌وری زمین، سلامت حیوانات و درآمد روستایی را مختل کند.

بر اساس گزارش سایت ارث، دولت‌ها می‌توانند با بررسی زودهنگام خطرات منطقه‌ای و تامین مالی به اجرای راهبردهای عملی کمک کنند، اما موثرترین حفاظت بلندمدت برای سیستم‌های دامداری از طریق محدود کردن گرمایش جهانی قبل از سال ۲۱۰۰ حاصل خواهد شد.

نتایج این تحقیق در National Academy of Sciences منتشر شده است.

انتهای پیام