ﺑﻪ ﮔﺰارش ﺧﺒﺮﮔﺰاری اﻗﺘﺼﺎداﯾﺮان

به گزارش خبرنگار مهر، پرسپولیس تهران در هجدهمین دوره لیگ برتر فوتبال زنان نخستین تجربه رسمی خود در بالاترین سطح رقابت‌های فوتبال زنان ایران را پشت سر گذاشت. فصلی که برای سرخ‌پوشان بیش از آنکه با جدول و رتبه سنجیده شود با «تجربه‌اندوزی»، «آزمون‌وخطا» و شناخت مختصات واقعی لیگ برتر معنا پیدا کرد. تیمی که با نامی بزرگ و انتظاراتی قابل توجه وارد رقابت‌ها شد اما در نهایت با کسب رتبه هفتم و ۲۵ امتیاز فصلی قابل قبول و قابل دفاع را در سال نخست حضورش به پایان رساند.

پرسپولیس پیش از آغاز فصل با تصمیمی مهم و پیام‌دار نشان داد که قصد حضور تشریفاتی در لیگ برتر را ندارد. جذب مریم آزمون سرمربی وقت تیم ملی فوتبال زنان به‌عنوان سرمربی اولین گام جدی این باشگاه برای ساختن تیمی رقابتی بود. آزمون که تجربه سال‌ها فعالیت در سطح ملی را در کارنامه داشت مأموریت دشواری را پذیرفت ساخت تیمی تازه‌وارد در لیگی که تیم‌هایی چون خاتون بم، گل‌گهر سیرجان و ایستا البرز سال‌هاست با ثبات و ساختار مشخص در آن حضور دارند.

در روزهای ابتدایی فصل پرسپولیس به‌واسطه همین انتخاب و همچنین بضاعت فنی قابل قبول در کنار تیم‌هایی چون خاتون، گل‌گهر و ایستا البرز در جمع مدعیان بالقوه قهرمانی قرار گرفت. انتظاری که شاید بیش از اندازه خوش‌بینانه بود اما ریشه در نام پرسپولیس و سرمایه‌گذاری اولیه این تیم داشت. با این حال هرچه مسابقات جلوتر رفت فاصله میان «پتانسیل روی کاغذ» و «عملکرد در زمین» برای سرخ‌پوشان ملموس‌تر شد.

نیم‌فصل برای پرسپولیس نقطه عطفی مهم بود. جذب دو ستاره شاخص فوتبال زنان ایران یعنی زهرا قنبری و زهرا خواجوی نشان داد که باشگاه همچنان به دنبال تقویت تیم و اصلاح مسیر است. قنبری با توان هجومی و تجربه بالایش و خواجوی به‌عنوان یکی از دروازه‌بانان شاخص فوتبال زنان کیفیت فنی تیم را به‌طور محسوسی افزایش دادند. با این حال اضافه‌شدن مهره‌های جدید در میانه فصل اگرچه سطح فردی تیم را بالا برد اما نتوانست به‌طور کامل مشکلات مربوط به هماهنگی، ثبات تاکتیکی و تجربه بازی‌های بزرگ را برطرف کند.

پرسپولیس در طول فصل نوسانات زیادی را تجربه کرد؛ گاهی نمایش‌هایی امیدوارکننده مقابل تیم‌های بالانشین داشت و گاهی امتیازاتی را از دست داد که می‌توانست جایگاهش در جدول را بهبود ببخشد. همین نوسان باعث شد سرخ‌پوشان در نهایت با ۲۵ امتیاز و به لطف نتایج رودررو پایین‌تر از سپاهان در رتبه هفتم جدول قرار بگیرند. رتبه‌ای که شاید با انتظارات اولیه فاصله داشت ولی برای تیمی که نخستین حضور خود در لیگ برتر را تجربه می‌کرد نتیجه‌ای قابل قبول و منطقی به‌نظر می‌رسد.

واقعیت این است که ورود به لیگ برتر فوتبال زنان تنها با جذب نام‌های بزرگ تضمین‌کننده موفقیت نیست. این لیگ نیازمند ثبات، شناخت فضای رقابتی، عمق ترکیب و تجربه عبور از فصل‌های فرسایشی است. مؤلفه‌هایی که پرسپولیس هنوز در ابتدای مسیر دستیابی به آن‌ها قرار دارد. از این منظر فصل هجدهم را می‌توان برای سرخ‌پوشان فصلی آموزشی دانست.

با این حال نگاه‌ها از همین حالا به فصل آینده دوخته شده است؛ جایی که با صعود استقلال تهران به لیگ برتر برای نخستین بار شاهد دربی فوتبال زنان در بالاترین سطح خواهیم بود. رقابتی که می‌تواند معادلات لیگ را تغییر دهد و حساسیتی تازه به آن ببخشد. شنیده‌ها حاکی از آن است که هر دو باشگاه پرسپولیس و استقلال رقابت جدی خود را برای جذب مرضیه جعفری مربی سال آسیا و پرافتخارترین سرمربی فوتبال زنان ایران آغاز کرده‌اند؛ موضوعی که نشان می‌دهد فصل آینده نه‌تنها در زمین بلکه در بازار نقل‌وانتقالات نیز داغ‌تر از همیشه خواهد بود.

پرسپولیس اگر بتواند از تجربه فصل نخست به‌درستی استفاده کند ساختار فنی خود را تثبیت کند و با برنامه‌ای دقیق‌تر وارد فصل آینده شود می‌تواند از یک تیم تازه‌وارد به مدعی جدی تبدیل شود. اما مسیر پیش‌رو مسیری تدریجی است؛ مسیری که با صبر، برنامه‌ریزی و تصمیمات درست می‌تواند به موفقیت ختم شود.