ﺑﻪ ﮔﺰارش ﺧﺒﺮﮔﺰاری اﻗﺘﺼﺎداﯾﺮان

خبرگزاری مهر؛ گروه استان ها؛ زهرا ژرفی مهر: تبریز در صبح ۲۲ بهمن، شهری دیگر است؛ شهری که خیابان‌هایش زودتر از همیشه بیدار می‌شوند و سرما را با گرمای حضور مردم از یاد می‌برند. هوا سرد است، اما در چهره‌ها تردیدی دیده نمی‌شود؛ گویی بهمن، فصل قرار و اطمینان است.

پرچم‌ها پیش از آن‌که در دست‌ها بالا بروند، در دل‌ها افراشته شده‌اند. خیابان امام، میدان ساعت و مسیرهای منتهی به میدان نماز، آرام‌آرام از صدا و رنگ پر می‌شود؛ صدای قدم‌هایی که به یک مقصد مشترک می‌روند. تبریز، شهر خاطره‌ها و مقاومت‌ها، امروز بار دیگر روایت خودش را بازگو می‌کند. اینجا هر خیابان شاهد تاریخ و هر رهگذر، حامل روایتی از بودن، ایستادن و ادامه‌دادن است.

خانواده‌ها دست در دست هم آمده‌اند؛ کودکانی که راهپیمایی را نخستین‌بار تجربه می‌کنند و سالمندانی که سال‌هاست این مسیر را می‌شناسند. نسل‌ها در کنار هم ایستاده‌اند، بی‌آنکه نیاز به توضیحی طولانی باشد.

شعارها از دل جمعیت، نه از بلندگوها برمی‌خیزد، مردم با زبان خودشان حرف می‌زنند؛ ساده، صریح و بی‌واسطه. خیابان، امروز رسانه مردم است.

در میان جمعیت، چهره‌هایی دیده می‌شود که شاید در روزهای دیگر هرگز کنار هم قرار نگیرند، اما ۲۲ بهمن، آن‌ها را در یک قاب مشترک؛ قابی از هویت، باور و مسئولیت جمع کرده است.

تبریز در این صبح بهمنی، نه فقط میزبان یک راهپیمایی، که صحنه یک روایت مردمی است؛ روایتی که از دل خیابان‌ها آغاز می‌شود و به حافظه تاریخ می‌پیوندد.

روایت مردمی راهپیمایی ۲۲ بهمن

به گزارش خبرنگار مهر، اکنون راهپیمایی ۲۲ بهمن در تبریز در جریان است؛ از همان ساعات نخستین صبح، خیابان‌ها جان گرفته‌اند و موج جمعیت، آرام و پیوسته، به سمت مسیرهای اصلی حرکت می‌کند. پرچم‌ها در دست‌ها بالا رفته‌اند، پلاکاردها خوانده می‌شوند و شعارهاگاه آرام و گاه رسادر هوای سرد بهمن می‌پیچند. تبریز امروز فقط یک شهر نیست؛ صحنه‌ای زنده از روایت مردم است.

صداها به هم می‌رسند. شعارهای استکبارستیزی و استقلال‌خواهی، مثل نخ تسبیح، جمعیت را به هم وصل کرده‌اند. اینجا، در دل راهپیمایی، تفاوت‌ها رنگ می‌بازد و اشتراک‌ها پررنگ می‌شود. هر پلاکارد یک جمله است و هر جمله بخشی از یک روایت بزرگ‌تر؛ روایتی که تبریز امروز آن را با صدای بلند می‌گوید.

راهپیمایی ادامه دارد. مسیرها شلوغ‌تر و جمعیت فشرده‌تر می‌شوند. نظم خودجوش مردم، جریان حرکت را حفظ کرده است. گروهی ایستاده‌اند و عکس می‌گیرند، گروهی دیگر همراه شعارها پیش می‌روند. لبخندها، نگاه‌ها و مکث‌های کوتاه برای سلام و احوال‌پرسی، نشان می‌دهد این حضور فقط عبور نیست؛ مشارکت است.

در این لحظه‌ها، خیابان به آیینه‌ای تبدیل شده که اعتماد و همکاری را بازتاب می‌دهد؛ همان سرمایه‌ای که در بزنگاه‌ها به کار می‌آید. مردم می‌گویند آمده‌اند تا پیام بدهند؛ پیام وحدت، ایستادگی و همراهی. صدای جمعیت اوج می‌گیرد و تبریز، با همه خیابان‌هایش، یک‌صدا می‌شود.

راهپیمایی هنوز در جریان است و روایت همچنان نوشته می‌شود؛ روایتی زنده، در زمان حال در تبریز، میعاد ۲۲ بهمن جایی که مردم، همین حالا، حضور را معنا می‌کنند.

«آمده‌ایم که بمانیم»/ روایت یک کارگر

حسین رضایی، کارگر ۴۶ ساله یکی از کارخانه‌های صنعتی تبریز، در گفت‌وگو با خبرنگار مهر می‌گوید: برای من ۲۲ بهمن فقط یک روز تقویمی نیست. این حضور یعنی ما هنوز پای کشورمان ایستاده‌ایم. شاید مشکلات باشد، اما اینجا جای عقب‌نشینی نیست.

وی که فرزند نوجوانش را همراه آورده، ادامه می‌دهد: می‌خواهم بچه‌ام یاد بگیرد که کشور با قهر و فاصله درست نمی‌شود؛ با بودن و مسئولیت‌پذیری ساخته می‌شود.

«نسل ما هم حرف دارد» / نگاه یک دانشجو

در میان جمعیت، زهرا احمدی، دانشجوی دانشگاه تبریز، پلاکاردی در دست دارد. وی به خبرنگار مهر می‌گوید: ما نسل بعد از انقلاب هستیم، اما این به معنی بی‌تفاوتی نیست. حضور ما یعنی نسل جوان هنوز دغدغه ایران را دارد.

وی اضافه می‌کند: ۲۲ بهمن فرصتی است برای گفتن اینکه ما هم دیده می‌شویم و در سرنوشت کشور سهم داریم.

خیابان، کلاس درس انقلاب» / معلمی در راهپیمایی

فاطمه حیدری، معلم دبستان، راهپیمایی را فرصتی آموزشی می‌داند: هیچ کتابی بهتر از این صحنه‌ها نمی‌تواند مفهوم انقلاب و هویت را منتقل کند. وقتی دانش‌آموزانم را اینجا می‌آورم، درس را در خیابان می‌گیرند.

وی تأکید می‌کند: این حضور، آموزش عملی مسئولیت اجتماعی است.

«با همه تفاوت‌ها، کنار هم»/ روایت یک بازاری

سعید نوری، کاسب بازار تبریز، در گفت‌وگو با خبرنگار مهر می‌گوید: مردم مشکلات اقتصادی را انکار نمی‌کنند، اما این راهپیمایی نشان می‌دهد وقتی پای اصل کشور در میان باشد، اختلاف‌ها کنار می‌رود.

به گفته وی، ۲۲ بهمن روز مشترک همه مردم است؛ روزی که خیابان زبان گویای جامعه می‌شود.

«ما هنوز ایستاده‌ایم» / صدای یک بازنشسته

کاظم کریمی، بازنشسته آموزش‌وپرورش، با نگاهی به جمعیت می‌گوید: سال‌های زیادی از عمرم گذشته، اما هر سال که می‌آیم، همان حس روزهای اول را می‌بینم. مردم هنوز امیدوارند و این امید بزرگ‌ترین سرمایه است.

وی حضور نسل جوان را دلگرم‌کننده می‌داند و می‌گوید: این یعنی مسیر ادامه دارد.

«ایران برای ما مهم است»/ کارمند بخش خصوصی

رضا اکبری، کارمند یک شرکت خصوصی، به خبرنگار مهر می‌گوید: آمده‌ام بگویم ایران برایم مهم است. ۲۲ بهمن روزی است که باید صریح حرف زد؛ اینکه ما کشورمان را تنها نمی‌گذاریم.

وی تأکید می‌کند که حضور مردم، پیام روشنی به دشمنان دارد: این مردم با تهدید عقب نمی‌نشینند.

«نسل آینده اینجاست» / دانش‌آموزی در جمعیت

امیرحسین کاظمی، دانش‌آموز دبیرستانی، حضور در راهپیمایی را تجربه‌ای متفاوت توصیف می‌کند: اینجا حس می‌کنی تنها نیستی. می‌فهمی که کشور فقط اخبار نیست، مردم واقعی دارد.

وی می‌گوید این فضا، اعتمادبه‌نفس جمعی ایجاد می‌کند.

«حضور، پاسخ تهدیدهاست» / روایت یک مادر

مریم موسوی، مادر ۳۴ ساله، در حالی که کودک خردسالش را در آغوش دارد، می‌گوید: می‌خواهم فرزندم بداند امنیت و آرامش اتفاقی به‌دست نیامده. حضور ما یعنی مراقبت از آینده اوست.

وی راهپیمایی را پیامی آرام اما قاطع می‌داند.

«اینجا حافظه شهر ثبت می‌شود» / نگاه یک خبرنگار محلی

رستمی، خبرنگار محلی، می‌گوید: ۲۲ بهمن فقط یک مأموریت خبری نیست؛ ثبت بخشی از حافظه جمعی شهر است. هر چهره، یک روایت است.

خیابان، روایت ماندگار

راهپیمایی ۲۲ بهمن در تبریز، امسال هم فراتر از یک مراسم رسمی در جریان است؛ روایتی زنده و مردمی از حضور، اتحاد و ایستادگی را معنی می کنند. خیابان‌ها اکنون شاهد گفت‌وگوی بی‌واسطه مردم با تاریخ‌اند؛ گفت‌وگویی که با قدم‌ها، نگاه‌ها و صداها شکل می‌گیرد و هر لحظه پررنگ‌تر می‌شود.

آنچه از این روز در ذهن شهر باقی می‌ماند، تصویری است از مردمی که با وجود تفاوت‌ها، در یک روز مشخص کنار هم ایستادند و بار دیگر نشان دادند که خیابان، هنوز صدای انقلاب را حفظ کرده است.