ﺑﻪ ﮔﺰارش ﺧﺒﺮﮔﺰاری اﻗﺘﺼﺎداﯾﺮان

هادی وکیلی در گفتگو با خبرنگار مهر اظهار کرد: مشارکت در راهپیمایی ۲۲ بهمن، حتی برای کسانی که انتقاد دارند، یک کنش اجتماعی و مدنی آگاهانه است و می‌تواند از سوءاستفاده دشمن جلوگیری کند.

دانشیار رشته تاریخ دانشگاه فردوسی مشهد، درباره اهمیت حضور در راهپیمایی ۲۲ بهمن گفت: اصولاً وقتی افراد بنا به تشخیص، انتخاب و علاقه خود وارد کنش اجتماعی، سیاسی و فرهنگی می‌شوند، مانند شرکت در یک راهپیمایی، این نشان می‌دهد که جامعه به‌صورت آگاهانه و آزادانه انتخاب می‌کند. بنابراین کسانی که در راهپیمایی شرکت می‌کنند، یک رفتار مبتنی بر جامعه مدنی پیشرفته را نشان می‌دهند و از حق خود برای نشان دادن ایده، اندیشه و مسیر خود استفاده می‌کنند. این نه تنها یک مسئله طبیعی و منطقی است، بلکه نشانه رشد اجتماعی نیز محسوب می‌شود.

وی در ادامه درباره اهمیت حضور نسل جوان افزود: در شرایط عادی ممکن است افراد بگویند امسال شرکت نمی‌کنم یا انتقاداتی دارند، اما اگر عدم حضور در راهپیمایی به سرعت توسط دشمنان مورد سوءاستفاده قرار گیرد و آن‌ها حتی نیروهای نظامی خود را نزدیک مرزهای ما بیاورند، این می‌تواند پیامدهای خطرناکی داشته باشد. حضور مردم، به ویژه جوانان، موجب می‌شود دشمنان نتوانند از عدم مشارکت سوءاستفاده کنند یا جامعه را دچار خطای محاسباتی کنند.

وکیلی تصریح کرد: حتی کسانی که انتقادهای تندی دارند، در شرایط کنونی باید در راهپیمایی شرکت کنند. زیرا در این موقعیت، عدم حضور تنها سیگنال خطرناکی به دشمن می‌دهد و انتقادها و اعتراض‌ها باید در موقعیت مناسب خود منتقل شود، نه زمانی که دشمن کمین کرده و حتی تهدید به ورود به میدان می‌کند. مصلحت و منفعت ملی و تاریخی بر دوش ماست و باید در این چارچوب تصمیم‌گیری کنیم.

دانشیار رشته تاریخ دانشگاه فردوسی مشهد ادامه داد: در طول تاریخ، مردم ایران هیچ‌گاه مقابل دشمن کوتاه نیامده‌اند و همیشه متحد بوده‌اند. اکنون نیز جامعه باید نشان دهد که در برابر دشمنانش متحد است و اختلافات و نقدها را در زمان مناسب پیگیری می‌کند. حضور جدی مردم در راهپیمایی ۲۲ بهمن نشان‌دهنده بصیرت و آگاهی آن‌هاست و نقشی مؤثر در حفاظت از منافع ملی ایفا می‌کند.

وی گفت: افرادی که در راهپیمایی شرکت می‌کنند، نگرش کلان به مسئله دارند؛ می‌دانند که باید در موقعیتی که اصل مسئله در معرض خطر است، جزئیات را در اولویت قرار ندهند و حفاظت از منافع کلی و ملی را مقدم بر انتقادها و اختلافات جزئی بدانند.