ﺑﻪ ﮔﺰارش ﺧﺒﺮﮔﺰاری اﻗﺘﺼﺎداﯾﺮان

خبرگزاری مهر ، گروه استانها –مرجان سیف الدین*: ولادت امام زمان(عج)، تولد یک انسان نیست تولد «امید» است ، شاید هیچ زبانی گویاتر از هنر نباشد.

تابلوی «امید» اثر استاد محمود فرشچیان، نه صرفا یک اثر هنری، بلکه ترجمان بصری همین ولادت است. در این تابلو، نوری نورانی در مرکز جهان ایستاده است که پاهایش هنوز زمین را لمس نکرده، اما قرار است این دنیا با آمدنش از عدالت لبریز شود. نور از وجود او می‌جوشد، نه از بیرون، نوری که تاریکی را پس می‌زند، بی‌آنکه با آن بجنگد. در «امید»، چهره‌ها در سایه‌اند، انسان‌ها با قامت‌های خمیده، با دست‌هایی رو به آسمان، با چشم‌هایی که میان اشک و دعا معلق مانده‌اند.

این‌ها منتظران‌اند، انسان‌هایی که سنگینی تاریخ را بر شانه دارند، اما هنوز ایستاده‌اند. امام در این تابلو، پناه است ، نقطه اتکایی که نگاه‌ها به سوی او بازمی‌گردد.

دعای فرج، در شب نیمه‌شعبان، فقط یک ذکر نیست، ضربان قلب انتظار است.این دعا، خواستن صرف ظهور نیست ، خواستن جهانی است که ظرفیت عدالت را داشته باشد.

تولد امام، دعوتی است به تغییر انسان، پیش از تغییر جهان . عرفان انتظار، در همین نقطه شکل می‌گیرد.

امام زمان(عج) در باور شیعه، فقط منجی آخرالزمان نیست، او «حضور غایب» است. حضوری که دیده نمی‌شود، اما جریان دارد. تولد امام مهدی(عج) یادآوری می‌کند که تاریخ هنوز بسته نشده است. هنوز راهی مانده، هنوز آینده‌ای هست که می‌شود برایش دعا کرد، عهد بست و قدم برداشت.

جهان خسته است، اما تسلیم نشده. انسان‌ها زخمی‌اند، اما چشم‌هایشان هنوز بالا را نگاه می‌کند. و در مرکز این همه انتظار، نوری ایستاده که وعده می‌دهد، عدالت خواهد آمد. شاید راز ماندگاری نیمه‌شعبان همین باشد، شبی که امامی متولد شد تا با غیبتش، ما را بیدار نگه دارد. شبی که امید، نه به‌عنوان رویا، بلکه به‌عنوان مسئولیت، در دل تاریخ ثبت شد.

*فعال رسانه ای