ﺑﻪ ﮔﺰارش ﺧﺒﺮﮔﺰاری اﻗﺘﺼﺎداﯾﺮان
برترینها: گزارش میدانی روزنامه شرق از قیمت داروهای اعصاب و روان در بازار سیاه خبر داده و این هشدار را مطرح کرده است که بیماریهای اعصاب و روان تا این میزان شایع نبوده و برخی از متصدیان داروخانهها به کنایه گفتهاند که با شرایط فعلی مردم، باید در آب تهران فلوکستین یا سیتالوپرام ریخته شود! از بس برخی پرخاشگر و عصبی شدهاند.
بخشی از این گزارش میدانی را بخوانید:
* بازار داروهای اعصاب و روان بیثبات است؛ آنقدر که فقدان داروهای مد نظر، بیماران را به آنجا میرساند که یا با عوارض داروهای جایگزین داخلی زندگیشان را بگذرانند یا دهها میلیون مازاد، آنهم در بازار سیاه بپردازند تا همان دارویی را مصرف کنند که پزشکان در نسخه برایشان نوشتهاند.
* آنهم با وجود تمام خطرات احتمالی درباره داروهای موجود در ناصرخسرو که از تقلبیبودن تا عبور از تاریخ انقضا را شامل میشود. اما این داروها برای افراد دچار اختلالات اعصاب و روان از نان شب هم واجبتر است.
* مراجعه رسانهها به داروخانهها نیز نشان داد که وضعیت نسخههای مرتبط با سلامت حوزه روان، رشد محسوسی داشته است؛ آنقدر که یکی از متصدیان داروخانهای در شهر تهران عنوان کرده: «یادم نمیآید در گذشته مردم به این میزان داروهای اعصاب و روان مصرف کرده باشند. دستکم از ابتدای دوره اول ریاستجمهوری محمود احمدینژاد که من در داروخانه فعال شدم، تاکنون چنین شرایطی را ندیده بودم و نمیدانم چقدر به مسائل اقتصادی و اجتماعی مربوط میشود؛ اما آنچه میبینیم، این است که بیماریهای اعصاب و روان تا اینمیزان شایع نبوده.
* تا جایی که از هر پنج مراجعه برای گرفتن دارو به داروخانه، یک نسخه مربوط به داروهای اعصاب و روان است یا به نحوی در آنها داروی آرامبخش، خوابآور و ضدافسردگی تجویز شده است. گاهی با همکاران صحبت میکنیم و میگوییم باید در آب تهران فلوکستین یا سیتالوپرام ریخته شود؛ از بس برخی پرخاشگر و عصبی شدهاند». به گفته او مصرف داروهای مهارکننده انتخابی بازجذب سروتونین با نام مخفف «اساسآرآی»ها مثل داروهای ضدافسردگی و در کنار آنها داروهایی مثل کلونازپام، لورازپام، کلردیازپوکساید و آلپرازولام، بسیار شایع شده است. بیشتر مراجعهکنندهها هم زن و از گروه تحصیلکردهاند. در چنین شرایطی که شیب ابتلا به بیماریهای اعصاب و روان تا این اندازه سرعت گرفته است.
شیدا، مادر پسر هشتساله مبتلا به بیشفعالی و فقدان تمرکز است میگوید:
* از روز نخستی که پزشک برای پسرم ریتالین را تجویز کرد، هشدار داد که این دارو را باید با دُز ۲۰ مصرف کند و برای این دز نمونه ایرانی خوبی وجود ندارد. اوایل، یعنی دو سال پیش، میتوانستیم همان نمونه خارجی را با پیگیریهای زیاد بالاخره در یک داروخانه پیدا کنیم، حالا اما ماههاست دیگر ریتالین ۲۰ در هیچ داروخانهای پیدا نمیشود.
* من و همسرم و تعدادی از اعضای خانواده بسیج میشویم و به داروخانههای مختلف سطح شهر میرویم، اما هیچ خبری نیست. با سامانه ۱۹۰ هم که تماس میگیریم، به نتیجهای نمیرسیم. حتی شماره تماس داروخانهها را هم در اختیار ما قرار نمیدهند.
* تنها شانسی که دارد بازار سیاه است که آن هم قیمتهایش سربهفلک میکشد و نگرانی بابت اصلبودن یا اصلنبودن دارو برایش وجود دارد: هفته گذشته از طریق دوستی بالاخره ریتالین ۲۰ پیدا کردم، اما گفتند برای بازار سیاه است و ۲۰۰ عددش را ۲۰ میلیون میفروختند. یعنی هر عدد قرص برای ما صد هزار تومان درمیآمد. حالا بماند که ما همچین پولی نداشتیم، مشکل اینجا بود که به اصلبودنش هم نمیتوانستم اعتماد کنم. همین حالا نمونههای ایرانی قرص عوارضی جدی برای پسرم ایجاد کرده و برای مثال باعث افزایش اضطرابش شده است؛ اما ما هم چاره دیگری نداریم.
* حق با شیدا بود. نه ۲۰ میلیون که قیمت یک بسته ریتالین ۲۰۰ عددی در بازار سیاه تا ۴۰ میلیون هم میرود. یکی از این فروشندهها که خود را کاسب منصفی میشناسد از روند رشد قیمتها در یک سال اخیر میگوید: من ۲۴ساله که در ناصرخسرو کار میکنم و به خاطر ندارم که یک سال گذشته باشه و قیمتها بالاتر نرفته باشه. اما خب شما هم حق دارید، در ۱۰ سال اخیر دیگه اوضاع خیلی وخیمتر شده و شش ماه قیمتها چند برابر میشن. همین ریتالین که شما دنبالش هستی رو من که منصفترین کاسب این راستهام، هر بار گرونتر از دفعه قبلی میخرم. تا ۲۰ میلیون میتونم یک بستهاش رو بفروشم، اما همین بغلی من که الان اون گوشه نشسته، کمتر از ۲۵ تومن دارو بهتون نمیده». وضعیت سایر داروهای اعصاب و روان هم همین است؛ همه آنهایی که نمونههای خارجیشان در کشور کمیاب هستند.